Categorie archief: interview

Interview Yves Petry

 

Yves Petry heeft een eigenzinnig nieuw boek uit. In De Geesten leren we Mark Oostermans kennen, die met de organisatie Dokters Zonder Kleur al verschillende keren naar een vluchtelingenkamp trok. Aan het begin van het verhaal is hij finaal op de terugweg naar België, in ‘zombieachtige toestand’. ‘Nog niet zo lang geleden was ik een heel welmenende jongen’ maar nu omschrijft hij zich als ‘een onbruikbaar figuur’. Wat liep er mis? En wat wil Petry aankaarten?

  • Tekst: Sofie Rycken
  • Foto’s: Ekaterina Baz
  • Verschenen in Verzin, nr 3 (zomer 2019)

 

 

Advertenties
Getagged , , , , , , , , , , ,

Wildcardwinnaar Lisa Foster over haar animatiefilm ‘Heen en Weer’

Still - HEEN EN WEER 1

De Wildcard Animatie van het Vlaams Audiovisueel Fonds ging vorig jaar naar Lisa Foster voor haar KASK-afstudeerfilm ‘Heen en Weer‘, een animatiefilm over individuele ritmes die samengaan, botsen of helemaal niet met elkaar in contact komen. Lees hier het volledige interview!

Getagged , , , , , , ,

Gouden poëziemedaille en poëziesterren

Voor het nieuwe nummer van de Poëziekrant schreef ik een artikel over de uitreiking van de Gouden Poëziemedaille in Antwerpen. Dat is een prijs voor de beste dichtbundel voor kinderen. Alle genomineerde auteurs bleken – hoe kan het ook anders – slim, bescheiden en rotgetalenteerd.

Check dus zeker het werk van:

Illustrator Fatinha Ramos zette vier gedichten op kleurrijke posters.

Getagged , , , , , , , , ,

Interview met “nachtoppas”

Jean-Claude Vranckx (55) houdt niet zo van de term “vrijwilligerswerk” en ook niet van het woord “oppas”. Wat hij doet, voelt namelijk niet aan als werk en al zeker niet als oppassen. Maar hij doet het wel met hart en ziel.

Lees hier het hele interview.

 

Getagged , , ,

Bio Sam Renascent

Een paar maanden geleden mocht ik deze charmante ster-in-wording interviewen in hartje Brussel, zodat ik een korte bio kon schrijven net voor zijn eerste single “Kobotama” uitkwam. Wie hem live wil zien: dat kan, in de AB, in mei!

 

Getagged , , , ,

Dubbelinterview Groen

Voor Vlaams parlementslid Imade Annouri en Sandrine Ekofo, juriste en voorzitter van de Afro-Belgische vereniging Kilalo, is het duidelijk welke kant we uit moeten. ‘Iedereen die mee wil nadenken en wil bouwen aan onze toekomst verdient een plaats rond de tafel.’ Een levendig gesprek over samenleven in een Vlaanderen dat steeds diverser wordt.

Gepubliceerd in “Pit” (winter 2018)

Getagged , , , , , , ,

Interview vrijwilliger “1000Bxl en Transition”

Er zit kracht in het collectief. Wanneer we die krachten bundelen, kan dat veel moois opleveren voor onze dagelijkse levenskwaliteit. Dat is zo ongeveer de basis van “1000Bxl en Transition”, een Brusselse organisatie met een voorliefde voor concrete, lokale en creatieve initiatieven. Enkele jaren geleden kreeg de groep, die bestaat sinds 2013, versterking van Portugees Nuno Batalha. Uitgerekend op 5 december, De Dag van de Vrijwilliger, sprak ik met hem af.

Lees het interview hier!

Getagged , , , , ,

Interview Deense dirigente Dorte Bille

Vorig jaar trokken ze nog naar Manilla, op de Filipijnen, maar deze herfst was België hun uitverkoren bestemming.Het Deense MidtVest Pigekor werd enkele dagen lang ondergedompeld in het Belgische koorleven, met verschillende repetities en concerten. Een gesprek met de gepassioneerde ‘korchef’ van het meisjeskoor, Dorte Bille, die heel Denemarken aan het zingen wil brengen.

 

In een koor moet je goed naar elkaar luisteren en elkaar vinden. Je hoort bij elkaar, je bent deel van iets groters. Je bent verantwoordelijk voor je eigen stem, maar je kan anderen ook zoeken en helpen. Dat is een beetje de essentie van een democratische samenleving, toch?

 

Gepubliceerd in Stemband, december 2017

Getagged , , , , ,

Artikel “Muziek is een oerkracht”

Elena en Niek zijn al bijna vijfentwintig jaar een koppel. Sinds bij Niek dementie werd vastgesteld, is Elena ook zijn mantelzorger. De manier waarop ze omgaan met de ziekte is zo inspirerend dat ze tot in Canada toe worden uitgenodigd om hun verhaal te delen. Tussen het reizen door gaan ze trouw naar de repetities van het Fotonkoor. (…) In Vlaanderen leven naar schatting meer dan 120.000 mensen met dementie. Een grote groep, maar toch blijft het taboe huizenhoog. Elena: “We moeten de ziekte niet verstoppen, maar leren omgaan met de symptomen en gevolgen. En muziek kan daar een krachtig hulpmiddel bij zijn (…) Ze noemen dementie dan wel een ‘ziekte van verlies’ maar het is veel zinvoller om je te focussen op wat er nog wél is, wat patiënten nog wél kunnen”.

 

 

“De eerste keer dat Niek vroeg ‘Mevrouw, weet u soms waar mijn vrouw is?’ schrok ik enorm. Je eigen partner die je niet herkent, dat is een klap in je gezicht. Nu roept hij me met een mini-liedje, een melodietje. Als ik dat hoor, weet ik dat hij mij bedoelt. Dat is toch net zo goed?”

 

“Dementie is toch een beetje je terugtrekken op een eilandje. Veel mensen gaan zich verwaarlozen. Maar op het moment dat je naar de repetitie gaat, heb je een reden om je best te doen. Niek is altijd een fiere man geweest. Hij kleedt zich op en dat inspireert ook de andere mannen. Vrouwen gaan nog eens naar de kapper. Er is een extra reden om je te verzorgen. (…) Als bezoeker zou je op een repetitie vaak niet eens weten wie de persoon is met dementie en wie hem of haar vergezelt”.

 

Gepubliceerd in Stemband Magazine, nr 13 (sep – nov 2017)

Getagged , , , ,

Artikel: “Wat doe ik met ondergesneeuwde teksten?”

Heerlijk als je zo vol ideeën en energie zit dat een verhaal in één vloeiende beweging uit je pen gulpt. Helaas loopt het vaak anders: je komt vast te zitten. Ergens onderweg vliegt de inspiratie het raam uit. Heeft het zin om die schrijfsels bij te houden, in al hun onvoltooide glorie? Bestaat de kans dat je ze ooit nog opnieuw vastpakt? Na hoeveel tijd verlos je ze best uit hun lijden? Wij vroegen het aan een aantal ervaringsdeskundigen.

 

Hoe verder je al gevorderd bent, hoe pijnlijker het is om je manuscript aan de kant te leggen. Maar het is niet abnormaal om pas na tientallen pagina’s te stranden. Bart Moeyaert noemt zichzelf ‘heel goed’ in ondergesneeuwde manuscripten: “Ik loop vaak vast eens ik veertig tot zeventig bladzijden ver ben. Gelukkig kan ik een verhaal jaren later weer oppikken om het dan wel af te maken”. Ook voor Herman Brusselmans ligt het kritieke punt behoorlijk ver: “Ik voel ‘het’ rond pagina zestig à tachtig. Als ik er dan geen goed gevoel bij heb, gaat het in de archieven. Is het niet goed genoeg, dan is het verloren werk geweest, maar tant pis. Dat maakt er allemaal deel van uit.”

 

Gepubliceerd in Verzin, jaargang 12, nr 4 (oktober – december 2017)

Getagged , , , , , , , ,
Advertenties