Maandelijks archief: juni 2016

Colombia (deel 6)

Maandag dobberden we urenlang in een grote autoband een 35 meter brede rivier af – ziet er wellicht onnozel uit maar qua zenervaring kon het tellen. Stilte, weerbarstig groen waar je maar kijkt, een felgekleurd sprinkhaantje dat meereist op je blote knie, even praten en dan weer solo voortdrijven.

Op de bus naar het zuiden kwam het vreselijke nieuws over Istanbul binnen. Turkish Airlines uiteraard in de knoop dus in plaats van op het vliegtuig naar huis zitten we plots in een zakenhotel dat ook iets weg heeft van een rusthuis. Dat we onze voucher-lunch opaten tegenover 3 zwijgzame, bejaarde Colombianen maakte de overgang nog wat absurder. Het rivierwater of het ijs in die laatste mojito of dat dodgy vlees van gisteren, wie zal het zeggen, heeft ons ook allebei fysiek even in de maag gestompt. Gelukkig is er Keeping up con les Kardashians op tv…
Reality, als het ware.

Advertenties
Getagged , , , , ,

Colombia (deel 5)

13516728_10104243376267022_7444477955405114614_n

Gisteren namen we een minibus van Santa Marta tot in Minca – wij zaten achterin op een bankje, in wat eigenlijk de laadruimte is, met onze ruggen naar het raam. Na een kwartiertje rijden pikte de chauffeur nog een Canadees en een Ier op die op het bankje tegenover ons werden geperst – onze knieën pasten als een rits in elkaar. “Bet you’re thrilled to see the likes of us” grijnsde de Canadees.

Twee klein uitgevallen reizigers zonder rugzak ware inderdaad praktischer geweest. En ook de bus naar Palomino vandaag had meer mensenvlees aan boord dan claustrofobisch toegestaan. Maar eigenlijk ben je hoe dan ook thrilled om mensen te zien. De bus vertrekt wanneer de bus vol zit. Tot het gangpad en de laadklep toe. In dat opzicht is elke passagier – met of zonder hond, rugzak, dozen eieren, baby, twee lange gordijnrails, in verpleegstersuniform of in gescheurde hotpants – die binnendruppelt goed nieuws. Iedereen brengt de bestemming weer wat dichterbij. Ik weet nog niet goed welke, maar er zit een mooie metafoor in.

Getagged , , , , ,

Colombia (deel 4)

13483135_10104234269871312_6603780287354637171_o

Geen verwarring mogelijk: we zijn aan de Caraïbische kust. Zodra we uit het vliegtuig stappen – hoe retrocool is het trouwens om op de tarmac zelf uit te stappen? – valt de hitte op ons neer. Dat vrouwen zich hier desondanks in skinny jeans wringen en de mannen een flanellen hemd wel cool vinden staan doet mijn poriën alleen maar harder huilen.

Technicolorbussen die er uitzien als de blikken dozen van Quality Street en een eindeloze stroom gele taxi’s die hier – in tegenstelling tot in Bogota – wel constant claxonneren begeleiden ons tot in het historisch centrum van Cartagena. Ontstaan in 1533, een ommuurde stad met heel wat donkere bladzijden. De poort waarlangs honderdduizenden Afrikaanse slaven het land werden binnengebracht staat er nog, het huidige Museo de la Inquisicion huist in het pand waar vroeger ook echt honderden mensen werden terechtgesteld. En toen de stad haar onafhankelijkheid van Spanje uitriep werd ze uitgehongerd, met 6000 doden tot gevolg. Maar anno 2016 is het een postkaartje, met pastelgekleurde gevels, witte paardenkoetsen waarin toeristen worden rondgetoerd en tieners in aandoenlijke schooluniformen. Restaurants te over, bakkerijtjes met cupcakes, winkels met designerbrillen en het eerste hotel waarin we heerlijk slapen zonder oordopjes.

Santa Marta, een busrit verder, is een ander verhaal. Niemand zal dit stadje op grandeur of zelfs veel stijl betrappen. Een handvol centrale straten zijn best gezellig maar als Cartagena van de sprookjeskoetsen is, dan is het hier van de plastic tuinstoelen. Nooit zag ik zoveel volwassen mannen op Crocs. Geld afhalen doe ik hier niet zorgeloos, Simon kreeg al meermaals cocaïne aangeboden (ik nooit, heel seksistisch) en toen we onze was oppikten in de lavanderia kroop er olijk een knoert van een kakkerlak over de vloer. Naar het strand gaan is 25 keer nee zeggen: tegen massages (waar ze overigens gewoon aan beginnen), tegen je haar laten vlechten met kraaltjes, tegen koffie en ijsjes en arepas, tegen kettinkjes en houten beeldjes en vis en koude dranken en inwendig ook tegen de schelle belletjes waar elke nieuwe verkoper zich mee aankondigt. Het is ook de eerste keer dat een hond tegen mijn strandstoel pist terwijl ik er in zit. Een poedel dan nog.

Maar goed! De mensen van het hotel zijn veruit de meest behulpzame tot nu toe, het ontbijt is eindelijk eens echt lekker, en de lieve Chileense die haar café-tv voor ons op Zweden-België zette verdient eeuwige dankbaarheid (en sorry voor het roepen en proficiat met Chili dat naar de finale van de Copa America gaat). Ook heel grappig hoe straathonden hier heilige koeien zijn. Zelfs de domst uit hun ogen kijkende exemplaren die zich midden in een drukke wandelstraat neervlijen worden niet verjaagd.

We zijn hier vooral omdat het een goede uitvalsbasis is naar Tayrona, het nationale park. Qua aanvoelen is de wandeling door dat park zo’n beetje als die ene warme serre in de Kruidtuin van Leuven. Vochtig, doef, zweet overal – maar in ruil krijg je prachtige stranden tussen gigantische rotsen in, torenhoge bomen vol lianen en door dorre blaadjes wegtrappelende tapirs. De rode kleurstof van mijn aarbeien-waterijsje kreeg ik de eerste uren niet van mijn handen gepoetst maar boy, wat voelde die helado welverdiend.

De laatste dagen van onze reis maken we tijd voor cadeautjes, nog een paar kleine dorpen hier in het noorden en dan de onvermijdelijke terugreis richting Bogota…

Getagged , , , , ,

Colombia (deel 3)

13428404_10104220922973602_3727102544729166944_n

De tandeloze taxi-chauffeur die ons naar het hotel bracht vroeg zo vaak opnieuw naar het adres (Calle 47 – verbaal gecommuniceerd, in print én op een stratenplan getoond. De straten tellen hier op dus 47 is echt all the information you need) dat het pure slapstick werd. Maar eens hij mee was, wees hij enthousiast waar de bank was, het casino en de centro commercial (dat was dan voor la mujer op de achterbank) en babbelden hij en Simon vrolijk over voetbal, het weer en het bezoek van de president van Argentinië – voor wie daar nog niet van overtuigd was: this dude can talk to anybody.

Welkom in het wespennestje Medellin. Twee en een half miljoen mensen, ooit de dodelijkste stad ter wereld. Het moordcijfer daalde sindsdien met 95% (…) en nu zit je beter hier dan in Detroit of Baltimore. Het is nog altijd geen poezelige plek – hallo meneer met het lijntje coke op zijn bankkaart en andere meneer met je “Skinhead and proud” t-shirt – maar hoeveel grootsteden zijn dat wel? De metro loopt prima, er zijn lekkere verse fruitsapjes te koop voor 50 cent, we botsten op een gratis ska-festival in El Poblado (en de lekkerste pizza ever – bij Café Zorba) en niemand heeft ons geld afgetroggeld.
Je voelt wel dat omgaan met buitenlandse toeristen niet voor iedereen een cadeau is of op z’n minst lastiger dan ze zouden willen. Maar ik kan me inbeelden dat het voor veel inwoners nog wennen is, die verbeterde
reputatie post-Escobar.

Even weg van de drukte? Yes please. De bekende kabelbaan tilt je boven de armste barrios – haastig gemetste huisjes met golfplaten daken, waar hier en daar kleren op liggen te drogen. Toch ga je traag genoeg om alle klank binnen te krijgen, van speelplaatsgejoel tot ratelende radio’s. Ga je nog wat verder, dan bungel je op een kwartier tot in Parque Arvi, meer dan 1700 hectaren bos. Vroeger voorbehouden voor de rijksten maar sinds 2009 een ecologisch paradijs waar le tout Medellin van mag proeven.

Over een paar uur zijn we Medell-out (sorry) – op naar het noorden!

Getagged , , , ,

Colombia (deel 2)

13413611_10104216572636712_5026112976832700783_n

Laatste avond in Salento. Deze morgen raakten we aan de praat met een Amerikaan die hier voor 6000$ een stuk land kocht en rustig zijn pensioen uitdoet en ik moet zeggen: I don’t blame him. Het is een dorpje uit de boekjes: huisjes in felle kleuren, palmbomen, een kerk op het dorpsplein en de mooiste straathonden ooit (helaas voor mij en gelukkig voor mensen die niet tuk zijn op loslopend wild zijn ze hoe dan ook niet geïnteresseerd in passanten.) Claxonneren als je iemand ziet lopen die je kent is hier elementaire beleefdheid, alles gebeurt “con mucho gusto” en ook wij zijn plots niños, chicos of zelfs amigos. Natuurlijk is het hier toeristisch: in elke straat zijn hostals, restaurantes en souvenirwinkels. Maar Salento valt nog helemaal aan de juiste kant van charmant. Weinig Engels, weinig WiFi, weinig opdringerig gedoe.

De eerste avond in onze hostel was best brutaal. Ik was vergeten hoe het was: het gebrek aan privacy, de “Where are you guys from? Where have you been so far?” ad infinitum, de urenlange hippie singalongs na het eten (inclusief Somewhere Over The Rainbow), dat ene zelfingenomen meisje dat hier al 2 weken vrijwilligerswerk doet en zichzelf nog net geen Spaanse naam heeft aangemeten, alles waar de introvert in mij diep van wegzinkt in mijn poncho (moest ik er één hebben). Maar eerlijk: sommige conversaties zijn wel ok, sommige tips echt bruikbaar en oordoppen lossen veel op. (Was ik als twintiger ook onuitstaanbaar overtuigd van mijn coole wereldwijsheid? Zo ja, sorry. Maar ik heb tenminste nooit Bob Marley gecoverd).

Ons plan om te paard de koffieplantages te bezoeken liep net niet fout af. Een toeristenpaard zoals ik het ken is 1. vaak een muilezel, 2. zo tam als wat, 3. de vaste nummer 5 of 6 in het rijtje. En je grootste werk is het ervan weerhouden om constant te eten. Niet zo bij onze paardenman Oscar. Volbloed paarden met veel temperament, geen helm en zo goed als geen begeleiding. Rivieren over, steile modderige paadjes op, forse galop, dwars door weides met stieren – het ging er allemaal wat te heftig aan toe, iets wat Oscar tevergeefs probeerde te verdoezelen door van onder zijn indrukwekkende snor zo’n 150 keer “spectacular!” uit te roepen. Dat was het ook wel, maar iets minder waanzin was mooi geweest.

13428369_10157158977100372_8434434560249770503_n

Vandaag eigen benenwerk om de Valle del Cocora te doorkruisen. Langs weilanden, dense jungle vol lianen, over schamele bruggetjes & 7 miljoen kilometer bergop. Mijn kuiten wisten even niet waar ze het hadden, maar dankzij de aanmoediging van Simon en de peanut butter brownies in onze rugzak lukte het net. Een onwaarschijnlijk mooie plek, met kolibries, vol kaarsrechte bomen en zo groen als Jurassic Park.

Wat er morgen fysiek nog van me overblijft is moeilijk te voorspellen – maar in principe zitten we enkel in een busje naar Medellin. Geen tijd meer om het lokale circus te checken dus ik zal nooit weten of ze écht s werelds kleinste olifant hebben… Adelante!

Getagged , , , , ,

Colombia (deel 1)

13510758_10104241413839742_1296944984870917288_n

Bogota dus. Waar rijvakken eerder een suggestie zijn dan een must, waar invoegen geen verzoek is en waar diepe putten & snelle 125 CCs het vloeibare verkeer wat kruiden. En toch minder claxons dan in Brussel. Een stad waar we en stoemelings – de Lonely Planet lag nog in het hotel – door de foutste wijken slenterden (met chique camera en stadsplan in de hand). En waar een lief koppel ons er op wees dat we gevolgd werden en ons adviseerde om andere oorden op te zoeken. Waar Uber-chauffeurs ook policia zijn. Waar onder een vuil plastic zeil op straat plots twee voeten uitsteken. Waar serveersters gecharmeerd zijn door ons basis-Spaans maar toch niet trager gaan spreken. De Colombianen zijn tranquillo – geen uitslovers, geen slijmerds.
Een propellervliegtuig, een taxi zonder gordels en een vol minibusje later zijn we ver buiten de stad. Nu zijn we echt op reis. Zoveel groen, zoveel kleine winkeltjes, paarden en straathonden, reclameborden die al zo lang in de zon staan dat het beeld geel en groen is geworden. Morgen verkennen we het hier te paard. Vamos!

Getagged , , ,

Liefde

13435554_10104205079963122_1458695683006241476_n

Die mag niet met die. Sowieso nooit. Die mag alleen met die als de families het goedkeuren. Als de bruidsschat groot genoeg is. Als Hoge Pief het toelaat. Als die nee zegt moet je zuur in haar gezicht gooien. Of verbanning of eremoord of zwaar misbruik. Dat mag ook met minderjarigen – zo gaan de dingen hier. Dat mag niet, dat is zondig. Dat mag enkel die groep. Dat mag alleen als je getrouwd bent. Dat mag eventueel voor je getrouwd bent maar discreet en niet te veel of het wordt sletterig. Die mag die geen hand geven of aanraken. Dat mag niet zonder supervisie. Dat mag zolang iedereen z’n mond er over houdt. Dat mag, want de klant is koning. Dat mag eigenlijk niet, maar er waren omstandigheden.

Of. Elke volwassene beslist voor zichzelf in alle vrijheid. En iedereen houdt zijn handen thuis.

Getagged ,