Maandelijks archief: november 2016

Boek “Verdriet – Leren omgaan met afscheid”

15225190_10104734660968542_1180933571_o

Al gemerkt dat er sinds enkele zaterdagen boeken bij De Standaard zitten? Aan het 4de en laatste exemplaar, over verdriet, werkte ik als copywriter. Los van die link beloof ik dat er echt waardevolle wijsheden in staan. Over hoe we net als in de liefde, ons gezinsleven en onze jobs af moeten van het idee dat we tekortschieten: we zijn bang dat we ons verdriet niet flink genoeg verwerken, niet snel genoeg, niet volgens de zogezegde normen. Terwijl iedereen het recht heeft op zijn eigen, levenslange parcours. Op 3 december bij de krant!

 

Advertenties
Getagged , ,

Krokodil

15139347_10104699818762602_1791816844_n

Ik sta in een zee van wit zand, omringd door trappelende voetjes en ouders die doen alsof ze niet merken dat hun gebroed lichtgewond op de grond ligt te snikken. Mijn nichtje van drie en ik staan midden in de speeltuin. Ze kiest een lange houten krokodil uit, op twee rode veren, en we kruipen er op – tandemgewijs. Als ik even wiebel en het dier zich roert, roept ze meteen dat ik moet stoppen. “Dat ben ik niet! Het is de krokodil.” Ze is er nog mee weg ook. Of ze speelt het spelletje gewoon mee, wie zal het zeggen. Ze stapt af, marcheert naar voor en wendt zich tot het oermonster. “Wat is me dat nu, zeg”. Als een volleerde schooljuf. Hij is tot de orde geroepen, we kunnen verdergaan met zitten.

Vandaag is een inhaaldag. We zien elkaar niet vaak genoeg, zij en ik. Dat besef ik nog maar eens wanneer ze me op een stil moment oprecht vraagt: “Maar tante Fie… waarom ben jij hier nog al-tijd?”. Ik zeg niets en wiebel zachtjes nog eens met mijn poep.

Ze zijn er!

14993570_10104687622798412_438777719724375563_n

Met veel dank aan de designers en aan Studio Esteban!

 

 

Getagged ,

Boekenbeurs!

14991294_10157864130390372_15290604032878570_o

Het is nog altijd Boekenbeurs! Tussen de tienduizenden titels ligt ook dit hebbeding: de opgefriste versie van “Voor Hetzelfde Geld” – u weet wel, van het TV-programma. Mijn mama heeft alvast een exemplaar gekocht. Als dat geen overtuigend argument is, weet ik het ook niet meer.

 

Boek “Verdriet”

Tussen 12 november en 10 december kan je via De Standaard vier verschillende boeken aankopen. Aan het vierde boek, over verdriet, werkte ik dit najaar mee als copywriter.

Ik kende het werk van Manu Keirse niet zo goed toen ik aan de opdracht begon, maar hij heeft prachtige inzichten. Verdriet laat zich niet in een hokje duwen en is even complex als de mens zelf. Het duurt soms kort, soms een leven lang. Het kan je meteen overvallen, maar sommige mensen duwen het jarenlang voor zich uit. Het is nooit puur maar vermengd met schuldgevoel, schaamte, woede en tederheid. Het zet alles op z’n kop en je relaties onder spanning. Er is geen juiste of foute manier om verdriet te verwerken – en dat toont dit boek heel troostend aan.

gm08kawg

Getagged , , , , , ,

Quizas

Vorige week lachten mijn collega Gianni en ik er nog samen om: die vreselijke muzikanten op de metro, die ’s ochtends vroeg met een slechte box op wieltjes en een schelle microfoon “Volare” in je oor toeteren, “My Way” of de ultimate favorite “Quizás Quizás Quizás”. Ik heb in die fase van mijn dag echt nul behoefte aan lawaai, maar ergens heeft het ook een soort rottige charme, zoals heel Brussel.

Gisterenavond op café kwam het gesprek plots weer op de aanslagen van 22 maart – hoe we het nieuws hoorden, waar we de dag en de avond doorbrachten, hoe we ons de weken nadien voelden en organiseerden. Ook de metro nemen was die eerste keren natuurlijk anders, beklemmend. Alle stellen reden trager. Extra seconden om door het raam te kijken, maar buiten was niets te zien. De eerste weken stonden in Maalbeek enkel houten panelen, daarna het spierwitte station als vanouds. Binnen leek iedereen stiller, voorzichtiger. Elke rugzak werd gemonsterd. En nergens muzikanten te bespeuren.

14993494_10104668791481522_6241982421536893779_n

Dat mijn zenuwen meer gespannen stonden dan ik zelf door had, werd duidelijk toen één man out of the blue en a capella begon te zingen, het hele metrostel door. In een taal die ik niet herkende of kon plaatsen en op de toon van een gebed, of een soort chant. Misschien was het een oproep voor wereldvrede en harmonie. Misschien deed hij het om zichzelf te kalmeren en wou hij er ons ook een plezier mee doen. Misschien is die man wel stiekem de tofste peer ter wereld. Maar die eerste tien seconden werd ik er vooral heel erg kwaad van. Niet nu. Niet hier. Wat zeg jij, wat wil jij, is er gevaar? Hij zong, en dat was het. Er gebeurde niks. Ik heb ‘m sindsdien nog gezien en gehoord. Nu zit hij gewoon in mijn vakje ochtend-irritatie en niet in mijn vakje angst. Wat vreemd dat ik een zingende man op een bepaald moment heb ervaren als iets agressiefs.

Vandaag zag ik in het station van Maalbeek lelijke bruine graffiti. Stom, maar misschien ook het ultieme bewijs van back-to-normal. Ik werd extra verwend met een slechte box en een trompettist. Zo mag het blijven.

Getagged , , , ,