Artikel over Vlaams cultuurbeleid rond koormuziek

53625638_481225229372734_7828664893053075456_n

Vlaanderen barst van de straffe koren en koorevenementen. In 2020 host Antwerpen zelfs de elfde editie van de World Choir Games, de grootste koorwedstrijd ter wereld. Een stevig cultuurbeleid met speciale aandacht voor de koorwereld kan dat alleen maar verder versterken. Welke steden en gemeenten geven het goede voorbeeld?

Het volledige stuk staat in de Stemband van maart 2019.

Advertenties
Getagged , , , , ,

Wildcardwinnaar Lisa Foster over haar animatiefilm ‘Heen en Weer’

Still - HEEN EN WEER 1

De Wildcard Animatie van het Vlaams Audiovisueel Fonds ging vorig jaar naar Lisa Foster voor haar KASK-afstudeerfilm ‘Heen en Weer‘, een animatiefilm over individuele ritmes die samengaan, botsen of helemaal niet met elkaar in contact komen. Lees hier het volledige interview!

Getagged , , , , , , ,

Een zachte anarchist

9789401452397

Eén van de zonen van Jan Peumans was zo moedig om een biografie te schrijven over zijn vader. Het boek start bij de (generatie van de) ouders van Jan, bespreekt Jans kindertijd, jeugd, studentenjaren, zijn activisme, zijn grote politieke stappen en eindigt vandaag. Ik mocht er mee aan schaven en schrappen en leerde veel bij over deze unieke stem in de Belgische politiek.

 

Getagged , , , ,

Aller

Ik ging gisteren naar het kerhof met de slechtst mogelijke compagnon. Iemand die nooit aan de dood denkt, het woord zelfs niet uitspreekt. De ene keer dat ze eens op een begrafenis was, lette ze meer op de galm van de kerk dan op iets anders. Ze is er gewoon niet mee bezig, al was ze wel stil en rustig toen we over de paden wandelde.

Ze luisterde nieuwsgierig naar de muzikant van Reveil. Ze keek naar al die verse ronde bloemstukken en hoorde hoe het water in de fontein ritselde. Ik had niks bij zodat ik haar de hele tijd in mijn armen kon dragen. Net voor we naar huis gingen zetten we ons even op een bankje en at ze een koek. Ik voelde tranen prikken, maar verborg ze in haar dunne haartjes. Toen we thuiskwamen, stonden er een warm badje en een uitzonderlijke papa klaar. Ik ging gisteren naar het kerkhof met de allerbeste compagnon.

Kortfilm “Après le silence” valt in de prijzen

Geweldig nieuws voor “Après le silence“: de kortfilm won gisteren de Best Belgian Student Short Award op het Filmfestival van Gent!

Ik recenseerde deze film – over een man die naar België vlucht omdat zijn homoseksualiteit hem in zijn geboorteland in gevaar brengt – al voor Kortfilm.be.

Wie meer wil weten en op de hoogte wil blijven: regisseur Sonam Larcin maakte een aparte Facebookpagina rond de film.

 

 

 

Benieuwd naar andere recensies? Ik bekeek recent ook:

 

 

 

 

Getagged , , , , , ,

Klein leven

Toen ik een paar jaar geleden Een klein Leven doorworstelde op vakantie in Colombia vroeg Simon me op een bepaald moment wat ik in godsnaam aan het lezen was. Een boek dat ik regelmatig even aan de kant moest leggen. Dat mijn maag deed keren en mijn mond droog maakte. Dat me van slag bracht, terwijl ik op een zonnig strand zat met mijn lief. Beetje mentaal masochisme.

Een paar jaar later is er een T-shirt (hoeveel boeken kunnen dat zeggen?) en een uitverkochte theatervoorstelling . Mijn collega Vicky en ik zoeken koortsachtig naar tickets en vinden ze ook – achteraf bekeken een beetje ironisch: ik haal niet eens de helft.

Een kwartier voor de pauze krijg ik het lastig. Vlak voor mijn neus – we zitten op stoeltjes op de scène – wordt Ramsey/Jude vernederd, vernietigd, mentaal verbrijzeld. Ik weet dat het niet echt is en toch wil ik dat het stopt. Ik probeer me af te sluiten, even maar, tot de gruwel een tik wordt teruggeschakeld. Het volgende dat ik me herinner is dat een stevige man met een zwart t-shirt me de zaal uitdraagt en zachtjes op de grond legt. Ik hoor stemmen, het geritsel van een plastic zak over mijn mond. Ik voel een hand die over mijn haren streelt, scherpe tintelingen in mijn voeten en handen, kromgetrokken vingers die ik met de beste wil van de wereld niet kan ontspannen. Simon wordt gebeld. Ik weet niet meer hoe vaak ik al rustig heb uitgeademd. Het is pauze. Ik lig hier nog altijd. Ik wil me herpakken, maar raak nergens. Mijn beschermengel, de dokter die de zaal voor mij verliet, hakt de knoop door: “Ik denk dat we beter een ambulance laten komen. Het duurt te lang”.

Flauwvallen kende ik, hyperventileren is een ander beestje. Een verpletterend leeg gevoel dat zelfs na een baxter maar tergend langzaam wegzakt. Wat was dat? Was het gewoon, stom, een te warme zaal, een te lege maag? Een eenmalig dingetje? Zou het nog eens kunnen gebeuren? Moet ik hier iets mee?

Het houdt me, een paar dagen later, nog behoorlijk bezig. Ik lees minder dan ik normaal zou doen over de Amerikaanse opperrechter. Nu even niet. Misschien holt de alledaags apocalyps me meer uit dan ik besef. Bepaalde waarden en doelen, die ik altijd evident vond, worden openlijk en zelfs met trots vertrappeld. Mensen worden niet teruggefloten maar beloond voor hun gedrag. De planeet smeult en we kijken er naar. Ik zag hoe Jude/Ramsey zich amper kon verdedigen en dacht aan dat filmpje van BBC Africa over twee moeders met baby’s op hun rug gebonden die koelbloedig worden geëxecuteerd. Die voordien nog wat meppen krijgen van mannen in uniformen, alsof ze nog enige bedreiging vormen. Geen theater. En in die draaikolk hebben wij een nieuw meisje losgelaten dat we met elk jaar dat voorbijgaat minder goed gaan kunnen beschermen. Misschien niet zo raar dat ik minder goed tegen ontmenselijking kan nu ik zelf een mens heb gemaakt.

Anderzijds. Wat deed Vicky dat onzettend goed: hulp halen, Simon op de hoogte houden, mijn gedachten lezen. Wat was die zaalman lief, en die dokter uit Hoeilaart en de mensen van het ziekenhuis en onze vrienden. Wat een fijn weekend werd het uiteindelijk, met mijn twee families die ik zo graag zie, enthousiaste kindjes en doodbrave alpaca’s (jawel). Ik krijg lieve, bezorgde boodschappen. Onze baby is haar vrolijke zelve, frazelt en zwaait en legt elke dag een halve marathon af in de hoop ooit de kat te kunnen knuffelen. Ik houd deze week het leven maar even klein, denk ik.

Gouden poëziemedaille en poëziesterren

Voor het nieuwe nummer van de Poëziekrant schreef ik een artikel over de uitreiking van de Gouden Poëziemedaille in Antwerpen. Dat is een prijs voor de beste dichtbundel voor kinderen. Alle genomineerde auteurs bleken – hoe kan het ook anders – slim, bescheiden en rotgetalenteerd.

Check dus zeker het werk van:

Illustrator Fatinha Ramos zette vier gedichten op kleurrijke posters.

Getagged , , , , , , , , ,

Nieuw seizoen ‘Alleen Elvis blijft bestaan’

Er komt weer meer Alleen Elvis blijft bestaan. En ik mocht persteksten schrijven over de gasten van dit najaar. Knappe namen, eigenzinnige figuren en dat tien weken op rij. Zeg nu zelf.

Voor lezen: Quentin Blake

Op 13 september is Roald Dahl jarig en dat wordt elk jaar gevierd. Een geniale schrijver, een intens figuur privé (de biografie “Storyteller” van Donald Sturrock is een aanrader). Voor mij zijn zijn boeken onlosmakelijk verbonden met de tekeningen van Quentin Blake. De onnavolgbare stijl van Blake – 85 intussen – is bedrieglijk simpel, een beetje piekerig. En toch zit er onmiskenbaar veel leven en emotie in zijn krabbels. Een oersterke observator, die niet verleerd is om voluit te tekenen. Kijk maar hoe onbevangen hij een Hornswoggler op papier tovert.

 

De mooiste quotes van Quentin Blake:

  • ‘I do like children, but only as people. Not as if they’re a special category.’ 
  • ‘I’ve always thought that the writer is the front end of the horse, as it were.’
  • ‘If you draw, you find out things that perhaps you didn’t know. I’ve occasionally had to encourage people to do it…. You draw, and you think, I don’t draw very well, and that doesn’t look much like it, does it? But if you go away from what you’re drawing and look at it later, there will be something in there that you saw, you will have taken away something from what it is. I think a lot of young people get discouraged because they can’t draw photographic realism or whatever: drawing isn’t like that, it’s another language and you can talk it with different accents, so to speak.’ (Beluister hier het hele interview)
  • ‘It’s scratchy and looks like it hasn’t been finished, but really its exactly what I intend.’
  • ‘I draw every day – unless I’m being interviewed.’
  • ‘They do tend to assume that because you do children’s books everything must be bland and optimistic. I mean, I’ve got a pretty strong line in optimism myself, but there are other things to life, aren’t there?’
  • ‘When I draw a character, I try to make it defined – but not to close it up completely. It’s as if I’m a go-between between the writer and the reader.’

 

Volg Voor Lezen ook op Instagram!

 

Getagged , ,

Voor lezen: De Leeuw en het Vogeltje

Marianne Dubuc is een jonge (°1980) schrijfster en illustratrice uit Montreal. Ze schreef onder meer een reeks boeken over “Facteur Souris”, een muis met een postroute dus. Dat zijn leuke boeken met veel doorsnedes – mijn all time favorite soort prenten zijn door midden gesneden huizen en boten en fabrieken en ziekenhuizen, net volgestouwde poppenhuizen in 2D – en kleine visuele mopjes.

Maar haar prentenboek “Le lion et l’oiseau” is nog een ander paar mouwen. “De leeuw en het vogeltje” is een uitzonderlijk rustig prentenboek. Zo rustig dat er halverwege zelfs twee blanco pagina’s zitten. De zachte kleuren en de schaarse zinnen doen de rest: zonder dat je het goed en wel beseft, ga je trager ademen. Het verhaal is eenvoudig: een alleenstaande leeuw die graag tuiniert vindt op een dag een gewond vogeltje. Hij ontfermt zich over het diertje en ze brengen een lange, koude winter samen door (“Maar met twee is het best uit te houden”).

In de lente keert de zwerm van het vogeltje terug en volgt een hartverscheurend afscheid (“Ja ja, ik weet het wel”). En dan volgt het mooiste: een open einde. Het komt niet per se goed. Eén winter was misschien de enige winter.

Prettig pijnlijke poëzie. Van toepassing op liefde, maar ook op vriendschap (want boy, verandert er één en ander eens baby’s de scène betreden) en wellicht ook op het ouderschap. Een beetje een wrede grap, toch wel: je krijgt een wezentje in je armen dat je liever ziet dan eender wie en daarna volgt een levenslange, hemeltergende oefening in loslaten.

“Hoe warmer het nest, hoe verder je kan vliegen”, zegt mijn vader dan.

 

Volg Voor Lezen ook op Instagram!

 

Getagged , , , , , , , , ,
Advertenties