Alleen

Ik hoor de voordeur toegaan. Simon en Frances wandelen/buggy-en naar het Elisabethpark, ik neem voor de zekerheid de bus. De bevalling is nog niet zo lang geleden en ik weet niet zeker of een dik kwartier heen én daarna terug stappen fysiek zo’n strak plan is. Langzaam opbouwen, zei de vroedvrouw. Niet alleen de bodem van mijn lichaam moet weer helemaal aansterken, ook die onder mijn voeten was ik precies even kwijt. Op de best mogelijke manier, maar toch.

Spontaan begin ik wat spullen bij elkaar te rapen – een extra mutsje, haar groene dekentje met witte wolken, tiens, de oplader van onze camera zit nog in mijn tas – tot ik besef dat ik zo ongeveer voor het eerst in 14 dagen alleen ben. Echt alleen. Beetje onwerkelijk. Dat ik bovendien een jeans aan heb (een heel stretchy exemplaar) die voor Echte Broek kan doorgaan is helemaal trippen. Goed bezig, lichaam. Ik begin je langzaamaan weer te herkennen, een paar nieuwe features daar gelaten.

Ook aan de bushalte is het even aanpassen. Ik heb hier tijdens mijn laatste trimester vaak staan wachten, met mijn kolkende buik. Ik kan weer een pak vrijer bewegen, maar ik hoop nog steeds op een zitplaatsje. Het ruikt hier ENORM naar uitlaatgassen. Het wordt al een beetje donker. Ik denk aan roekeloze auto’s en de buggy en probeer de doembeelden uit mijn hoofd te bannen. Niemand op deze bus weet dat dit mijn eerste solo-tripje is. Ik ontspan mijn schouders.

Ze doet het zo goed. Ze kan luid krijsen, maar net zo goed komt dat smoeltje op twee seconden weer helemaal tot rust, eens we uitgevogeld hebben wat ze nodig heeft. Ze kan heerlijk rustig op een arm liggen soezen, high on milk, met wegdraaiende ogen. Ze snapt dat het verversen achter de rug is zodra de tweede pamperplakker vast zit. Na een paar omwegen lijkt het toch goed te komen qua borstvoeding – ze drinkt zelfs in het magazijn van Dreambaby. Tetradoeken, waar ik op voorhand maar niet echt van begreep waar ze voor dienden, hangen standaard over een schouder of de dichtstbijzijnde stoel. Simon en ik gaan nooit meer een trap op of af zonder een handvol objecten om in de was te doen, in de kast te leggen, weg te gooien of terug te plaatsen. We zeggen nog altijd tegen elkaar dat ze toch prachtig is en zacht en werken haar nu al op de zenuwen.

Ik kijk even rond – een arbeider in fluogeel, een opgeschoten tienerjongen, een zwarte man op leeftijd die diep zucht wanneer zijn telefoon rinkelt – maar ik besef gelukkig op tijd dat het in de buitenwereld niet de bedoeling is om beaat glimlachend lang naar gezichten te staren en ze duizend kusjes te geven. Het is bloedheet op deze bus – of ben ik gewoon veel te warm aangekleed? Het is 6 graden buiten, dat is wel ok voor baby’s, toch? Het vriest niet en ze is goed ingepakt. Ik stuur snel een berichtje: “onderweg”. Dat zijn we, met ons drieën. Al twee weken.

Advertenties
Getagged

Eén week Frances

  • Body maat 48
  • Baby niezen normaal
  • Baby niezen geel snot normaal
  • Pasgeboren baby hik
  • Pasgeboren baby hik echt heel vaak
  • Wanneer pasgeboren baby wassen?
  • Temperatuur badje baby (37)
  • Zwitsal ingrediënten
  • Hoeveelheid borstvoeding pasgeboren baby
  • Pasgeboren baby krampjes
  • Pasgeboren baby buik masseren zonder navelstompje pijn te doen
  • Hoe goed ziet een baby
  • Ziet baby baard beter dan niet-baard
  • Kleur ogen baby verandering
  • Pasgeboren baby koude voetjes normaal (jep)
  • Pasgeboren baby oranje in pamper normaal (jep)
  • Effect bier borstvoeding
  • Effect Ed Sheeran borstvoeding
  • Baby anti tepel vijand
  • Kraamkost magische smaak
  • CM openingsuren
  • Thuiszorgwinkel Meise
  • Hoeveel pampers per dag (8)
  • Baby sharting
  • Babywinkel vanderstraeten
  • Afgekolfde melk houdbaarheid kamertemperatuur
  • Baby sharting vooral bij papa
  • Hema droogrek fles (nope)
  • Wanneer baby rijksregisternummer
  • Relax baby vanaf wanneer (in het begin niet te lang)
  • Baby vanaf wanneer fopspeen
  • Baby vanaf wanneer glimlach
  • Baby vanaf wanneer de ALLERBESTE (vanaf het begin)
Getagged

Interview vrijwilliger “1000Bxl en Transition”

Er zit kracht in het collectief. Wanneer we die krachten bundelen, kan dat veel moois opleveren voor onze dagelijkse levenskwaliteit. Dat is zo ongeveer de basis van “1000Bxl en Transition”, een Brusselse organisatie met een voorliefde voor concrete, lokale en creatieve initiatieven. Enkele jaren geleden kreeg de groep, die bestaat sinds 2013, versterking van Portugees Nuno Batalha. Uitgerekend op 5 december, De Dag van de Vrijwilliger, sprak ik met hem af.

Lees het interview hier!

Getagged , , , , ,

Interview Deense dirigente Dorte Bille

Vorig jaar trokken ze nog naar Manilla, op de Filipijnen, maar deze herfst was België hun uitverkoren bestemming.Het Deense MidtVest Pigekor werd enkele dagen lang ondergedompeld in het Belgische koorleven, met verschillende repetities en concerten. Een gesprek met de gepassioneerde ‘korchef’ van het meisjeskoor, Dorte Bille, die heel Denemarken aan het zingen wil brengen.

 

In een koor moet je goed naar elkaar luisteren en elkaar vinden. Je hoort bij elkaar, je bent deel van iets groters. Je bent verantwoordelijk voor je eigen stem, maar je kan anderen ook zoeken en helpen. Dat is een beetje de essentie van een democratische samenleving, toch?

 

Gepubliceerd in Stemband, december 2017

Getagged , , , , ,

Kortfilms op het Internationaal Kortfilmfestival van Leuven

Binnenkort is het weer Internationaal Kortfilmfestival in Leuven! De films mogen dan kort zijn, het zijn er wel heul veul. Kortfilm.be doet z’n best om u wegwijs te maken in het grote aanbod. Ik droeg alvast mijn steentje bij met recensies van Wildebeest, The Death of an Insect en The Ape Man.

 

 

 

Getagged ,

Wandelgids “Het Vlot”

Na “De Zee – salut d’honneur” van Jan Hoet is de tweede editie van deze driejaarlijkse internationale tentoonstelling een feit. “Het Vlot. Kunst is (niet) eenzaam / The Raft. Art is (not) Lonely” gaat over het vaartuig en de vervoering van kunst. Ik schreef mee aan de mooie en handige wandelgids, die je langs alle verschillende locaties in Oostende leidt en bij elk kunstwerk een woordje uitleg geeft. Orlan, Berlinde De Bruyckere, Marina Abramovic, Romeo Castellucci, Steve McQueen en vele anderen wachten op uw bewonderende blik én verstevigde paraplu.

 

 

Getagged , , , , ,

Kortfilms op het Filmfestival van Gent

Er waren niet alleen langspelers en documentaires te zien op het Filmfestival van Gent, maar ook kortfilms! Kortfilm.be besprak de meeste en ik deed mijn duit in het zakje met Croisé, Jane Dog en Kutdag.

 

Getagged , , , ,

Artikel “Muziek is een oerkracht”

Elena en Niek zijn al bijna vijfentwintig jaar een koppel. Sinds bij Niek dementie werd vastgesteld, is Elena ook zijn mantelzorger. De manier waarop ze omgaan met de ziekte is zo inspirerend dat ze tot in Canada toe worden uitgenodigd om hun verhaal te delen. Tussen het reizen door gaan ze trouw naar de repetities van het Fotonkoor. (…) In Vlaanderen leven naar schatting meer dan 120.000 mensen met dementie. Een grote groep, maar toch blijft het taboe huizenhoog. Elena: “We moeten de ziekte niet verstoppen, maar leren omgaan met de symptomen en gevolgen. En muziek kan daar een krachtig hulpmiddel bij zijn (…) Ze noemen dementie dan wel een ‘ziekte van verlies’ maar het is veel zinvoller om je te focussen op wat er nog wél is, wat patiënten nog wél kunnen”.

 

 

“De eerste keer dat Niek vroeg ‘Mevrouw, weet u soms waar mijn vrouw is?’ schrok ik enorm. Je eigen partner die je niet herkent, dat is een klap in je gezicht. Nu roept hij me met een mini-liedje, een melodietje. Als ik dat hoor, weet ik dat hij mij bedoelt. Dat is toch net zo goed?”

 

“Dementie is toch een beetje je terugtrekken op een eilandje. Veel mensen gaan zich verwaarlozen. Maar op het moment dat je naar de repetitie gaat, heb je een reden om je best te doen. Niek is altijd een fiere man geweest. Hij kleedt zich op en dat inspireert ook de andere mannen. Vrouwen gaan nog eens naar de kapper. Er is een extra reden om je te verzorgen. (…) Als bezoeker zou je op een repetitie vaak niet eens weten wie de persoon is met dementie en wie hem of haar vergezelt”.

 

Gepubliceerd in Stemband Magazine, nr 13 (sep – nov 2017)

Getagged , , , ,

Artikel: “Wat doe ik met ondergesneeuwde teksten?”

Heerlijk als je zo vol ideeën en energie zit dat een verhaal in één vloeiende beweging uit je pen gulpt. Helaas loopt het vaak anders: je komt vast te zitten. Ergens onderweg vliegt de inspiratie het raam uit. Heeft het zin om die schrijfsels bij te houden, in al hun onvoltooide glorie? Bestaat de kans dat je ze ooit nog opnieuw vastpakt? Na hoeveel tijd verlos je ze best uit hun lijden? Wij vroegen het aan een aantal ervaringsdeskundigen.

 

Hoe verder je al gevorderd bent, hoe pijnlijker het is om je manuscript aan de kant te leggen. Maar het is niet abnormaal om pas na tientallen pagina’s te stranden. Bart Moeyaert noemt zichzelf ‘heel goed’ in ondergesneeuwde manuscripten: “Ik loop vaak vast eens ik veertig tot zeventig bladzijden ver ben. Gelukkig kan ik een verhaal jaren later weer oppikken om het dan wel af te maken”. Ook voor Herman Brusselmans ligt het kritieke punt behoorlijk ver: “Ik voel ‘het’ rond pagina zestig à tachtig. Als ik er dan geen goed gevoel bij heb, gaat het in de archieven. Is het niet goed genoeg, dan is het verloren werk geweest, maar tant pis. Dat maakt er allemaal deel van uit.”

 

Gepubliceerd in Verzin, jaargang 12, nr 4 (oktober – december 2017)

Getagged , , , , , , , ,

Hokjesdenken

Het is me een raadsel waarom klerenwinkels niet volop inzetten op het ontwerp van hun pashokjes. Wie wint er bij als het hokje klein is, het licht des duivels, de haakjes en het zitbankje onhandig? Zorg toch dat elke passer er ravissant uitziet! Kermisspiegels die je lichaam helemaal transformeren hoeft nu ook niet, maar gewoon: mooi uitgelicht, genoeg plaats, neutrale kleuren. Ik heb de voorbije jaren al zo vaak in complete horror naar mijn spiegelbeeld staan staren omdat ik er vreselijk uitzag, met elke oneffenheid op mijn huid uitgelicht alsof er een mottig Brits roddelblaadje mee gemoeid was met de kop “CELEBS’ CELLULITE SHAME SHOCKER”. Weg sfeer, weg centen.

 

body2

 

Toen ik deze week ging winkelen had ik een heel fijne hokjeservaring bij Costes. Zij doen het alvast goed. Net als mijn eigen lichaam, trouwens. Tot nu toe kom ik vooral gewicht bij waar het moet, is mijn navel nog even naar binnen gekeerd als ik en houden mijn rug en gewrichten het allemaal goed vol. Voorover bukken wordt steeds minder prettig, hoge hakken doen het niet meer zo en bij sommige bewegingen krijg ik duidelijke alarmsignalen van mijn zenuwbanen, maar al bij al: een tevreden klant. Voor één van de weinige keren in mijn leven kon ik oprecht glimlachen naar halfnaakte hokjes-Sofie. Oh ironie, net op het moment dat ik meer weeg dan vroeger met mijn woelende compagnon. Over een half jaar is het ongetwijfeld een ander verhaal maar in deze fase zien we er goed uit, samen. Aangezien winkelen met buitenlichaamse kinderen supermoeilijk is – ze wenen, zagen, doen in hun broek, lopen weg of blijven zitten en breken de boel af – profiteer ik maar even van deze kangoeroe-situatie. Ik ben al mijn hele leven een aaier – zachte stofjes, zachte haartjes, bontjassen, irresistible – en nu heb ik de allerbeste globe om zo wat over te strelen en naar te staren (eigenlijk 3, maar dat zou een beetje raar worden in het openbaar. En lang duren in dat hokje).