Categorie archief: Uncategorized

Hokjesdenken

Het is me een raadsel waarom klerenwinkels niet volop inzetten op het ontwerp van hun pashokjes. Wie wint er bij als het hokje klein is, het licht des duivels, de haakjes en het zitbankje onhandig? Zorg toch dat elke passer er ravissant uitziet! Kermisspiegels die je lichaam helemaal transformeren hoeft nu ook niet, maar gewoon: mooi uitgelicht, genoeg plaats, neutrale kleuren. Ik heb de voorbije jaren al zo vaak in complete horror naar mijn spiegelbeeld staan staren omdat ik er vreselijk uitzag, met elke oneffenheid op mijn huid uitgelicht alsof er een mottig Brits roddelblaadje mee gemoeid was met de kop “CELEBS’ CELLULITE SHAME SHOCKER”. Weg sfeer, weg centen.

 

body2

 

Toen ik deze week ging winkelen had ik een heel fijne hokjeservaring bij Costes. Zij doen het alvast goed. Net als mijn eigen lichaam, trouwens. Tot nu toe kom ik vooral gewicht bij waar het moet, is mijn navel nog even naar binnen gekeerd als ik en houden mijn rug en gewrichten het allemaal goed vol. Voorover bukken wordt steeds minder prettig, hoge hakken doen het niet meer zo en bij sommige bewegingen krijg ik duidelijke alarmsignalen van mijn zenuwbanen, maar al bij al: een tevreden klant. Voor één van de weinige keren in mijn leven kon ik oprecht glimlachen naar halfnaakte hokjes-Sofie. Oh ironie, net op het moment dat ik meer weeg dan vroeger met mijn woelende compagnon. Over een half jaar is het ongetwijfeld een ander verhaal maar in deze fase zien we er goed uit, samen. Aangezien winkelen met buitenlichaamse kinderen supermoeilijk is – ze wenen, zagen, doen in hun broek, lopen weg of blijven zitten en breken de boel af – profiteer ik maar even van deze kangoeroe-situatie. Ik ben al mijn hele leven een aaier – zachte stofjes, zachte haartjes, bontjassen, irresistible – en nu heb ik de allerbeste globe om zo wat over te strelen en naar te staren (eigenlijk 3, maar dat zou een beetje raar worden in het openbaar. En lang duren in dat hokje).

Advertenties

Oktober

d0480a20b43e3e9803b79323be59abe5

Omdat “oktober wijnmaand!” op dit moment pijnlijk weinig voor mij kan betekenen, heb ik een ander voorstel. Laten we oktober eens uitroepen tot pauzemaand. Niet stoppen, voornamelijk playen, maar af en toe pauze en zeker geen fast forward. In de eerste plaats voor Simon – die zich daar toch niks van aantrekt omdat hij alleen in de zetel blijft zitten als hij zich létterlijk kreupel heeft gelopen – die zich de voorbije maanden heel zwaar heeft belast. In plaats van na het werk aan zijn tweede leven te beginnen als schilder, elektricien of atleet hoop ik dat hij rust, uitgaat en nikst.

Pauzemaand, dus. Ik voeg de daad bij het woord door meteen een goed voornemen af te blazen. Want uiteraard zou ik toneel spelen dit jaar. Komaan. Eén avond per week repeteren, dat is echt geen big deal. Zeker als ik maandenlang thuis ben. En tegen mei, eens we echt gaan optreden, ben ik fysiek en mentaal helemaal de oude! Play play play! En toch hoorde ik het mezelf zeggen op de Eerste Grote Vergadering: “Misschien doe ik dit jaar beter wat ondersteunende dingen: promo, productie…?”. Mijn hart bloedde, mijn imaginaire maar daarom niet minder glamoureuze Hollywoodcarrière kreeg een zoveelste deuk en tegelijkertijd voelde ik mijn schouders ontspannen. Ik hoef geen twee of drie nachten op toneelweekend als de baby nog klein is. De maandagen waarop het me moeilijk gaat, hoef ik niet ’s avonds naar Leuven te bollen en weer terug – zonder schuldgevoel. Eventueel een kleine rol, als het stuk er om vraagt, we zien wel. Ik draag bij wat ik kan, wanneer ik kan.

Ook qua baby-prep moet ik mezelf intomen. Ik heb te laat zitten googelen en daardoor een nacht slecht geslapen, piekerend over welke spullen we nodig hebben, welke we op de geboortelijst kunnen zetten en welke we beter zelf kopen, welke nieuw, welke tweedehands, welke lenen, welke stelen want fucking hell dat kost toch wel wat allemaal en hoe moet je nu zo’n donsdeken combineren met een slaapzak, een laken, een inbakerdoek en een babynestje? Pointless, natuurlijk. HET IS NOG KEI LANG. En we krijgen heel wat spullen – er liggen nu al een hoop kleertjes klaar, met dank aan familie & vrienden, en er komt nog van alles bij. Begin november is nog prima op tijd om die lijst af te werken. En mijn schoonzus legt mij alles met eindeloos veel geduld uit, want zij weet wél waar een babynestje voor dient. Djeez. Slaap toch nu je nog kan, eindeloze dommerik.

Ik ben alvast begonnen met al mijn internetdata in september op te gebruiken, zodat ik nog een hele week analoog moet doorbrengen. De tijd gaat vanzelf trager. Mee daardoor speel ik met het idee om eindelijk eens aan die “30×30 Nature Challenge” te beginnen – een uitdaging om 30 dagen op rij minstens 30 minuten in de natuur door te brengen. Kwestie van een goede gewoonte te kweken die je daarna zo goed mogelijk volhoudt. Om het allemaal wat haalbaar te houden wil ik de challenge graag ombuigen tot 30×30 tussen nu en D-Day. Nog een slordige 100 dagen is dat. Na de geboorte zal ik hopelijk met dagelijkse wandelingetjes mijn bos-, blad- en grasuren makkelijk halen. Tot die tijd:

pregnant pause (plural pregnant pauses)

  1. A pause that gives the impression that it will be followed by something significant.

 

Kroatië: impressed

Terug van onze eerste keer Kroatië! Ik had geen schrijfdrang zoals in Colombia, dat was nog net iets exotischer, maar toch: een paar impressies.

1. We want wasverzachter

Na twee of drie Airbnb’s konden we er niet meer onderuit: Kroaten spelen het hard als het op wasverzachter aankomt. Als ‘Hoe meer omekšivač, hoe langer en gezegender het leven’ nog geen spreekwoord is hier, moet dat dringend gaan veranderen. Het beddengoed walmt van het parfum, tot je er hoofdpijn van krijgt. Het populairste merk heet Teta Violeta en heeft een eigen personage, à la Cora van Mora. Ze draagt een paars haarlint en dat verklaart misschien meteen waarom paars en roze hier zo’n populaire slaapkamer- en handdoekkleuren zijn.

18610B7F-562A-43A1-BB96-2ABEC1E7BEFB-2918-0000031F46E46334

2. Waar is iedereen?

De redenen zijn niet zo pluis: verschillende oorlogen, economische tegenslagen, miljoenen Kroaten die naar Amerika en Australië zijn geëmigreerd en tegenwoordig te weinig babies. Maar los van het socio-historische verhaal – ik ben de minister van Werkgelegenheid niet, slechts een opportoerist – is het vooral heerlijk rustig hier. Geen files, altijd parkeerplaats, een gezapig tempo in de supermarkt, vrije tafels in elk restaurant, bijna lege stranden. Toen we tegen Airbnb-eigenaar Ivo zeiden dat we uit Brussel kwamen, zei hij spontaan ‘I don’t envy you!’. Hij vindt Zagreb al hectisch, dat verdorie bulkt van de grote parken. Ja BEDANKT HOOR IVO, kunnen wij er aan doen dat België volgebouwd is en Brussel een uit de hand gelopen maquette.

IMG_1701.JPG

3. Kroatië smaakt

‘Sladoled’ moet wereldwijd zowat de minst aantrekkelijke term zijn voor ijsjes, maar gelukkig smaken ze veel beter dan de naam doet vermoeden. Ook lekker hier: het brood, de wijn, de olijfolie, de vis, het lamsvlees en de kaas. Oh en de koffie, echt, heerlijk. Sorry Italië, Kroatië is breathing down your neck.

4. Voila

Qua showgehalte zijn Kroaten dan weer een soort anti-Italianen. Droog gevoel voor humor (‘Dangerous animals here? No, only the tourists on rented scooters’), behoorlijk stipt en al helemaal geen druk gefladder met handen en tanden. Neemt niet weg dat ze eigenlijk wel heel vriendelijk zijn, gewoon wat ruw gebolsterd, ernstig en niet te bezorgd over welke indruk ze maken. En neem het hen eens kwalijk met die 20ste eeuw van hen.

Ze hebben soms een beetje zeer aan hun goesting (‘No need for tour, we can stand here and talk’) maar volgens de mensen uit het noorden is dat typisch voor mensen uit het zuiden (Voor een streek die Dalmatië heet waren daar trouwens teleurstellend weinig gestipte honden te bekennen). Tja. U dacht toch niet dat het op een ander beter was met die stereotypen?

‘Danku’ in het Kroatisch is ‘hvala’ en dat klinkt precies als voila. Veel gesprekken – aan de kassa, vooral – eindigen naar mijn Belgische oren dus best laconiek. En dat past perfect. ‘Voila. En scheer je nu maar weg’.

5. Natuurlijk

Kristalhelder water, eindeloze bossen, verschillende nationale parken die prima worden onderhouden, pittoreske wijngaarden uit een boekje, machtige bergkammen. Je moet niet kiezen tussen bergen, bomen of zee. De lucht ruikt hier naar lucht, met flarden lavendel, zeewier en naaldboom. Je snorkelt boven witte vissen met zwarte streepjes, die gekke dingen afknabbelen van grote rotsen.

IMG_1725.JPG

Ik wil niet naïef doen. Er is hier ook van alles duister aan de hand met het milieu, ongetwijfeld en uiteraard, maar zo voelt het niet. En dat doet een mens al eens deugd.

6. Kom maar

Kroatië is te gek. Kom op een kalm moment, verwacht gedoseerde charme (knappe maar kleine oude stadjes, prachtige maar prikkelige kiezelstranden), geniet van hoe netjes alles is (de openbare wc’s, de wegen, de bermen, de hotelkamers, de ferry, de restaurantjes, de rekeningen…), prop je schema niet te vol en rep je zeker ook naar de eilanden en de uithoeken. Ik keer terug met een hoofd vol zon en zoetigheid. Zoals dat hoort op een honeymoon.

 

Recensie kortfilm “Three Little Ninjas Delivery Service: Damsel in Distress”

20162094_3

Het olijke geweld, de felle kleuren en de doorbloede oogjes van sommige personages doen erg denken aan het iconische Ren & Stimpy uit de jaren ‘90. Er wordt getierd en gemonkeld, personages worden verkoold, opgegeten en verpletterd. De actie is heftig, maar er zit een dikke laag humor over. De ninja’s spreken een grappig nonsenstaaltje met een Japanse vibe, terwijl de prins en de prinses knappe Engelstalige stemmen hebben.

Lees meer op Kortfilm.be!

Ze zijn er!

14993570_10104687622798412_438777719724375563_n

Met veel dank aan de designers en aan Studio Esteban!

 

 

Getagged ,

Boekenbeurs!

14991294_10157864130390372_15290604032878570_o

Het is nog altijd Boekenbeurs! Tussen de tienduizenden titels ligt ook dit hebbeding: de opgefriste versie van “Voor Hetzelfde Geld” – u weet wel, van het TV-programma. Mijn mama heeft alvast een exemplaar gekocht. Als dat geen overtuigend argument is, weet ik het ook niet meer.

 

Recensie kortfilm “Wild Vlees”

grt_wildvlees

Ze mogen dan wel BFF’s zijn, het personage van Elveera (Ellen Sterckx) torent duidelijk boven dat van Johanna (Lauranne de Caluwe) uit. Niet alleen fysiek; ze durft meer, ze heeft al een vriendje, ze is cooler, ze kijkt brutaler naar de wereld. Dat dat niet alleen maar pose is, wordt al snel duidelijk. Achter Elveera’s mooie bruine ogen schuilt een meedogenloze wraakgodin. Achter haar geheimzinnige blik zit een kruitvat aan woede en pijn. Elveera navigeert zich een weg naar volwassenheid, met de wapens die ze vindt en met vallen en opstaan.

Gepubliceerd op Kortfilm.be, februari 2016.

Cultuurkuur.be: “Dreaming of…”

g_0

Veel jongeren uit het BuSO dromen ervan om alleen te wonen, fijn werk te vinden of een gezin te stichten. Maar soms slaat de twijfel hard toe. Zal dat allemaal wel lukken? Kan ik dat wel? “Dreaming of…” wil die vragen en angsten bespreekbaar maken. Zowel de aanloop naar de voorstelling als de voorstelling zelf bieden jongeren de kans om een meer kwetsbare kant van zichzelf te tonen, aan elkaar en aan het publiek. “Dreaming of…” werd een totaalspektakel met woord, muziek, dans en animatie.

Gepubliceerd in januari 2016 op Cultuurkuur.be

Een initiatief van

 

 

Recensie kortfilm “World of tomorrow”

Stel: je krijgt de kans om ver in je toekomst te kijken en nu al te zien wat er aan komt. Zou je het willen weten of niet? Een interessante vraag om aan de toog over te filosoferen.
worldoftomorrow4
In World of Tomorrow krijgt de kleine Emily willens nillens het antwoord voorgeschoteld. Ze neemt de telefoon op – zich van geen kwaad bewust – en krijgt zichzelf aan de lijn. Het is te zeggen: een kloon van haar kloon van haar kloon die 227 jaar later leeft. Het wordt binnenkort namelijk mogelijk om jezelf te klonen en meteen ook je geheugen over te pompen in je nieuwe lichaam. Op die manier kan je in principe eeuwig blijven bestaan. Maar Emily-uit-de-toekomst vreest dat het einde nabij is – het lot van onze planeet is bezegeld – en heeft toch nog één verzoek voor Emily-van-nu: één specifieke herinnering over haar biologische mama is niet mee doorgekomen. Mag ze die dan nu even uit Emily-van-nu halen?

 

Lees meer: http://www.kortfilm.be/recensie/world-tomorrow

 

Getagged , , ,

Recensie kortfilm “Het geluk”

Frank (Stijn Van Opstal) zet zijn fiets tegen de gevel, wandelt een huis binnen en wordt daar verwelkomd door z’n voltallige familie – zij zijn de mensen met de kleurige pinnemutsjes. Surprise! Eén voor één lopen ze naar hem toe: zijn dochter geeft ‘m een knuffel, zijn zoon een zelfgetekende verjaardagskaart en zijn vrouw (Joke De Bruyn) een ongemakkelijk lange tongzoen. Ook zijn vader, broer en schoonzus zijn opgetrommeld.

Klinkt allemaal geweldig, maar het hele gebeuren baadt in een ongemakkelijk sfeertje. Strakke blikken schieten van links naar rechts, niemand zegt een woord te veel. Er is duidelijk iets aan de hand, maar wat? Moeten ze Frank iets opbiechten? Is er net iets dramatisch gebeurd, waardoor iedereen nog op eieren loopt? Heeft Stijn geheugenverlies en verloopt alles daarom zo traag en expliciet?

Lees meer: http://www.kortfilm.be/recensie/het-geluk

 

Getagged , , ,