Tagarchief: kask

Wildcardwinnaar Lisa Foster over haar animatiefilm ‘Heen en Weer’

Still - HEEN EN WEER 1

De Wildcard Animatie van het Vlaams Audiovisueel Fonds ging vorig jaar naar Lisa Foster voor haar KASK-afstudeerfilm ‘Heen en Weer‘, een animatiefilm over individuele ritmes die samengaan, botsen of helemaal niet met elkaar in contact komen. Lees hier het volledige interview!

Getagged , , , , , , ,

In de schoenen van Evelyn Verschoore

KASK-docente en filmmaakster Evelyn Verschoore kan niet naar alle festivals waar haar film “Memee” wordt getoond. Maar voor Fantoche maakt ze graag een uitzondering.

3386936453

Het wereldje van de animatiefilm is heel erg ons-kent-ons, op de meest positieve manier. In het Kask vallen docenten, studenten en ex-studenten gewoon binnen, ze betrekken elkaar bij projecten en spelen interessante aanbiedingen door. Er hangt een erg gezellige sfeer. Het is een feel good omgeving, met weinig ellebogenwerk en botsende ego’s.

Een moeilijke branche? Projecten worden je natuurlijk niet op een dienblaadje aangeboden. Je moet uit je kot komen, laten zien hoe gemotiveerd je bent. Dan kan alles, van artistieke auteursfilms tot langspeelfilms en grote internationale projecten. Kijk maar naar Pieter Van Houte.

De inspiratie voor mijn film “Memee” vond ik bij mijn eigen oma. Ik bezocht haar in het rusthuis en het raakte me hoe ze daar leefde. In een kleine kamer, waar ze zelf niet eens koffie kan zetten, volgens een rigide tijdsschema en omringd door overbevraagd en dus gehaast personeel. Zoiets blijft me bij, en daar ga ik dan mee aan de slag.

Ik ben erg benieuwd naar de reacties van het publiek. Er zit een venijnig angeltje in de laatste scène van “Memee” en ik ben heel benieuwd hoe dat gaat overkomen. Zou er een “oooooh” uit de zaal komen? Het einde van de film heeft iets desillusionerends, maar zo is het leven. Je kan niet altijd iedereen vertrouwen.

Autobiografisch zou ik mijn werk niet echt noemen. Ik vertrek wel vanuit dingen die mij raken, vanuit echte situaties – zo gaat mijn volgende film naar alle waarschijnlijkheid over mijn drie jonge kindjes – maar die blaas ik enorm op, vergroot ze tot in het extreme uit.

Toen ik vijftien was had ik een lief dat aan het RITS studeerde. Ik profiteerde van de opendeurdagen om er samen met hem rond te lopen, en toen al stak de animatie-afdeling me de ogen uit.

Dat ik als tiener niet naar het kunstonderwijs mocht, was toen een kleine ramp. Nu bekijk ik dat anders: het zorgde ervoor dat ik me tijdens het weekend helemaal uitleefde op de tekenacademie. Ik kon er in alle vrijheid mijn eigen stijl ontwikkelen. Nu ik zelf les geef aan het KASK merk ik dat studenten uit het kunstonderwijs niet per se een voetje voor hebben. Het gaat om de goesting, de gedrevenheid, de passie!

Van mijn studenten wil ik vooral weten wie ze zijn. Wat houdt hen bezig? Wat hebben ze te vertellen? Wat maakt hen uniek? Ze moeten zich amuseren, openbloeien, veel tekenen, maar vooral hun eigen weg vinden. Pas dan vind ik het interessant.

Het is een tweejaarlijkse traditie om, eens alle eindwerken af zijn, met de hele klas naar het festival van Annecy te gaan. Een gezellige busrit, kamperen met zicht op het meer, en een gigantisch aanbod van animatiefilms. Op het randje van een indigestie, eigenlijk. Ik ben blij dat ik deze week naar Fantoche ga. Een stuk kleiner, maar wat je te zien krijgt, smaakt naar meer.

 

Evelyn Verschoore trekt vandaag naar het Filmfestival Fantoche in Zwitserland. “Memee” is verder nog geselecteerd voor:

  • het Filmfestival ANIM’EST 2010 in Boekarest (08.10- 17.10.2010)
  • het Filmfestival KROK in Oekraine
  • het Animatiefilmfestival van Hiroshima, Japan
  • het International Animation Festival of Brazil
  • ‘Rencontres Audiovisuelles’ in Lille (09.10 – 16.10.2010)
Getagged , , ,

In de schoenen van Pieter Van Houte

Animator Pieter Van Houte werkte samen met regisseur Terry Gilliam aan “The Imaginarium of Dr Parnassus”. Hoe is het om nu in zijn schoenen te staan?

1556665367

“Dit is Terry”. Het duurde even voor ik besefte dat dé Terry Gilliam voor mijn neus zat. Ik kreeg een rondleiding langs enkele Londense animatiestudio’s en belandde toevalig ook in de zijne, de Peerless Camera Company. Toen ik de eerste ontwerpen voor “The Imaginarium of Doctor Parnassus” zag, heb ik ter plaatse gesolliciteerd.

Om mijn ouders een plezier te doen, heb ik een blauwe maandag architectuur gestudeerd. We kregen de opdracht om een landschap te creëren, met een pad doorheen. Op mijn ontwerp stond een gigantische kikker. Zonder dat hij iets wist over mijn achtergrond vroeg mijn prof: “Weet je dat je in Gent ook animatie kan studeren?”. Ik stond aan de grond genageld. Het jaar erop zat ik aan het KASK.

Ik hoorde het als kind zo vaak: “Maar wat een mooie tekening!”. Of ik kreeg tekenboeken die zo en niet anders moesten worden ingekleurd. Die drang om “mooi” en “juist” te tekenen hebben ze er op de academie moeten uitkloppen. Pas na twee jaar begon ik volop te genieten van het experimentele.

Ik ging naar Australië om zo ver mogelijk van België te zijn. Ik was al een paar jaar aan het werk in Gent en de sleur sloeg toe. Mijn plan was om zes weken rond te reizen, uiteindelijk bleef ik er drie maanden, tot mijn visum verliep. Ik wou zo snel mogelijk terug. Plannen om er aan de slag te gaan in een studio vielen in het water, maar niet veel later mocht ik naar Montréal voor “Les Triplettes de Belleville”.

Er is niets dat een groep goede tekenaars niet tot leven kan wekken. Daarom haalt 2D het voor mij nog altijd van 3D, los van de nostalgiefactor. Het is geloofwaardiger, echter, je voelt de mens die achter elke potloodlijn zit. Films als Pinokkio of Sneeuwwitje grijpen mij ook als volwassene nog altijd bij mijn nekvel.

In het pikdonker werken mag dan nodig zijn om je kleuren net goed te krijgen, het is funest voor je gezondheid. Toen ik eens een hele winter in Schotland werkte, heb ik maandenlang geen daglicht gezien. Geloof me, zo’n vitaminetekort vreet aan je.

We zijn geen bende Quasimodo’s, maar “animatorrug” is een gekende kwaal. Voor intensieve kinesitherapie voel ik me nog veel te jong. Gelukkig raadde een Londense collega me MBTs aan, schoenen met een bolle zool. Na een half jaar voelde mijn lijf weer als nieuw.

De eerste keer dat iemand een microfoon onder mijn neus stak, kon ik geen woord uitbrengen. Ik ben nog altijd zenuwachtig als ik een groep mensen moet toespreken, maar ik verplicht mezelf het toch te doen. Ik heb veel geleerd van mensen die niet te beroerd waren om tijd vrij te maken en mij iets uit te leggen. Het zou toch mooi zijn als ik nu op mijn beurt door te spreken op het Animafestival iemand anders kan vooruit helpen?

Pieter Van Houte verzorgde de visuele effecten voor “The Imaginarium of Dr Parnassus”. Tijdens het Anima filmfestival vertelt hij alles over zijn wonderlijke ervaring: zijn lezing heeft plaats op zaterdag 20.02.2010.

[“The Imaginarium of Dr Parnassus“. Regie: Terry Gilliam. Met: Heath Ledger, Jude Law, Johnny Depp. Bij ons in de zalen vanaf 10.02.2010]

 

Getagged , , , , ,