Wish list

Intussen is onze nieuwe huisgenoot er al een slordige maand. Ik zei op voorhand vaak dat ik goed wist dat ik geen idee had hoe het zou zijn, zo’n leven met baby. Vier weken in heb ik bepaalde bedenkingen en kan ik aanstormende moeders van harte het volgende toewensen:

  • een saaie zwangerschap, met klachten zo banaal dat zelfs geïnteresseerde mensen mét kinderen er hun schouders bij ophalen wegens een te hoog tjsa-gehalte. In dezelfde context een nog saaiere bevalling, waarbij medisch helemaal niets bijzonders gebeurt (buiten de Terbuiklegging van de Bijzondere Baby zelf, uiteraard).
  • Een gezonde portie geheugenverlies (zie: bevalling, slechte nachten). Vergeet gerust ook andere dingen. Je hebt nu het perfecte excuus.
  • creativiteit. Elke babysituatie is nieuw en vraagt om super voor de hand liggende (“We gebruiken vanaf nu dat merk luiercrème en niet meer dat”) of complexere oplossingen (“Ah, heeft ze de verzorgingstafel weer…? Ja, als ik een Jackson Pollockske voel aankomen, dan houd ik haar benen zo, de oude luier daar en de nieuwe hier en houd ik de tetradoek zo. Dan hoef je je eigen kleren, pantoffels en het gordijn nadien niet in de was te steken. Aanrader!”)
  • het talent om te eten, je aan te kleden, te typen, te bellen, op te ruimen, post te openen en ga zo maar door met één hand/arm. Ja, draagzakken bestaan, ik weet, maar die gebruik je geen 24/7. Verder ook stevige biceps en lenige polsen.
  • het wiskundig fysicaal wetenschappelijk talent om dé ideale aankleed-formule uit te zoeken met als variabelen de buitentemperatuur, je lichaamstemperatuur, aantal lagen kledij (zowel voor jou als voor baby) en het stoof-effect van een draagzak.
  • knuffels. Niet van baby’s, want die hebben amper kracht in hun armen. Met veel geluk molenwieken ze eens per ongeluk één hand richting je nek (en dat is dan nog eens heel pijnlijk, met die vlijmscherpe nageltjes). Ik heb het over volwassen knuffels. Vooral die van je lief, weet je nog. Ook (vooral?) op momenten dat je onder de zure melk hangt en nog altijd niet hebt kunnen douchen.
  • openbaar vervoer zonder hoestende/rochelende medemensen. En als het even kan mét medepassagiers die je bemoedigend een knipoogje toewerpen.
  • kleine gelukjes. Net wanneer je slechte dingen begint te denken over de schattigheid/wenselijkheid van je nageslacht, produceert ze een gek dolfijnenpiepje of een rare Jurassic Park-achtige kreun of kijkt ze je aan met een koppie waar je toch weer om moet grijnzen.
  • een vriendelijke badkamerspiegel die je een goed gevoel geeft. Is dat niet het geval, stop met kijken en ga iets leuks doen/eten. Het heeft geen zin om te blijven turen tot je ongelukkig wordt – met de tijd slijten die kilo’s wel en vervagen de andere neveneffecten. En is dat niet zo, dan is dat ook maar zo. Folteringen, dat zijn pas problemen. Zie jezelf graag.
  • zelfrelativering. Zing het onnozel liedje en doe het onnozel dansje als je baby daar rustiger van wordt. Google die bizarre vraag, niemand gaat dat weten (je krijgt misschien wel wat rare reclameboodschappen op Facebook). Het doel heiligt de middelen.
  • schepjes moed. De eerste lange autorit, de eerste keer samen op pad met de draagzak, en nog tientallen anderen eerstes. Er is altijd een deel van je dat denkt “Mmmmofikblijfgewoonthuis”. Toch doen.
  • de kracht om zonder enig sarcasme dingen te zeggen waar je pre-baby-zelf je meewarig voor had aangekeken, zoals “Drie uur aan een stuk geslapen, zalig!”.
  • zeeën van tijd. Op een pruttelend tempo en met onwaarschijnlijk repetitieve handelingen (verversen, voeden, vasthouden x 10000) dag na dag vullen, ik gun het iedereen. Dat gezegd zijnde, er is niks mis met een paar plannen/verplichtingen in je agenda. “GENIET VAN ELK MOMENT EN STAAR CONSTANT NAAR DAT GEZICHTJE DAT ELKE MINUUT OUDER WORDT” is op zich zeker geen slecht advies, maar het mag ook geen zuurstofloos harnas worden.
  • Luxe in je eigen kot. Verse koffie met een éclairtje of een groot, assymmetrisch stuk Tony Chocolonely. Een lange hete douche met fancy ass producten.
  • een voorliefde of op z’n minst een gezonde fascinatie voor lichaamsfuncties ende -sappen. Onwaarschijnlijk veel gesprekken gaan plots over volle pampers en luide protten. And you will genuinely care.
  • Een grote portie “meh”. Ik was gisteren voor het eerst met Frances in de bib. Om een boek terug te brengen dat al een week te laat was en waar ik geen halve pagina van heb gelezen. So be it. Dat was dan niet de dag waarop ik de grootste doorbraak van mijn leven meemaakte. Ooit lees ik ongetwijfeld wel weer boeken. Op z’n minst een knisperboekje.
  • Een tof en simpel ritueel. Voor mij is dat bijvoorbeeld de postbus checken – zo rond 14u (de postbode komt hier gigantisch laat). Vaker wel dan niet zit er een leuk kaartje in of een postpakketje met een babycadeau. Altijd de max. En ik moet er mij niet eens voor aankleden!
  • Een lievelingskleur die NIET geel is. Was dat wel jouw favoriet, dan is de kans groot dat die kleur vanaf nu voor eeuwig verpest is.
  • de helderheid van geest om het luide huilen niet persoonlijk te nemen of onmiddellijk te willen oplossen. Tenzij je baby een beetje abnormaal is, zal hij/zij hoe dan ook een portie van de dag doorbrengen met huilen. Het was leuker geweest als baby’s zouden spinnen of ronken om te communiceren, maar Moeder Natuur koos voor een schel gekrijs dat je hersencellen doet knappen. Bedankt daarvoor. Als je een lange huilbui zonder verpinken aan kunt, teach me how.
  • genoeg overschotliefde voor je huisdier(en). Ik moet toegeven dat ik Achiel de voorbije weken onmiskenbaar op de laagste trede heb gezet. Zijn tot waanzin drijvend getreuzel bij elke deur (terwijl we ons best doen om het in de juiste kamers lekker warm te houden), zijn oneindige haarverlies (de witte kat hadden we al voor we ergens gingen wonen met een zwarte trap), zijn neiging om mee te miauwen met een huilende Frances (géén moment waarop je nog meer gejengel wil horen), zijn gewoonte om voor en tussen je voeten te lopen (Not.While.I.Am.Holding.The.Baby), zijn immer lege eetkommetje (terwijl er tientallen korrels omheen gestrooid liggen, maar die voldoen blijkbaar niet, en je al de hele dag bezig bent met een ander wezen van 4 kg eten te geven) – het stak me de voorbije weken allemaal geweldig tegen. En hoe zacht hij is, werd toch ineens relatief nu ik weet hoe zacht een babyvelletje echt is. Maar stilaan worden we weer vriendjes. Het helpt dat hij er vaak niet is.
  • de ruimte om af en toe eens naar de bodem te zinken. Geen paniek als je een aambeeld op je hoofd krijgt. Als je even heel diep wil zuchten en je verliezen in tollende gedachten over je leven en de wereld en de toekomst. Laat ze toe, zwem verder. Wat vandaag waar en onontkoombaar aanvoelt, is dat morgen misschien niet meer.
  • bescheiden stijl-dromen. Ik kleed Frances uiteraard liefst mooi, maar of dingen perfect (bij elkaar) passen voor maximale snoezigheid is voorlopig zwaar ondergeschikt aan “is het proper/warm genoeg/voorhanden”. Op sommige dagen is het redelijk raak en dat is goed genoeg.
  • massaal veel toffe peren om je heen die je kindje, net als jij, overspoelen met gekke bijnamen en warme knuffels. Die spontaan taakjes overnemen, leuke cadeaus maken en geven, zonder verpinken onsmakelijke verhalen aanhoren, blijven vragen hoe het met je gaat en meeleven op de mindere momenten. Je staat er nooit alleen voor.
  • En nog een fijn weekend!

 

Advertenties
Getagged

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Advertenties
%d bloggers liken dit: