Maandelijks archief: september 2010

In de schoenen van Sam Vloemans

“Waar is het feest?” is de derde kindervoorstelling die trompettist en componist Sam Vloemans maakt voor HetPaleis. Een muzikale reis rond de wereld, voor piepjonge oortjes.

750371144

In een stad als Antwerpen waar zoveel verschillende talen worden gesproken en veel kinderen thuis geen Nederlands spreken, is muziek een mooie brug. Ik kan er iedereen mee bereiken.

Zelf ben ik geboren op de Antillen. Mijn ouders zijn kort daarna teruggekomen naar België, met een enorme liefde voor de lokale muziek en way of life. Die positieve cultuurshock hebben ze ook hier een plaats kunnen geven. Zo legde mijn vader mee de basis voor de Antilliaanse Feesten.

Jonge kinderen zijn echte sponsjes: ze staan open voor alles wat je hen voorschotelt: zowel de goede als slechte dingen. Het is een uitdaging om hen iets mooi mee te geven.

Ik maak geen producties voor een bepaalde leeftijd, maar vanaf een bepaalde leeftijd. Van eerlijke, oprechte muziek kunnen veel mensen genieten.

Liever een rauwe dan een lauwe reactie, ook al is die negatief. Ik doe mijn best om iets moois te creëren, maar dat sommige mensen er hun neus voor zullen ophalen is onvermijdelijk. Niet iedereen kan een fan zijn. Dat inzicht had ik tien jaar geleden nog niet, toen moest iedereen op de knieën.

Componeren is een veldslag. ’s Nachts wakkerschieten met een geniale inval die ik rap op een papiertje krabbel, nee, zo werkt het niet. Gelukkig maar. Je moet eerst een beetje afzien om ergens voldoening uit te kunnen halen.

Ik geloof in chaos binnen de orde. Je hebt een duidelijk kader nodig om daarbinnen in alle vrijheid op verkenning te gaan.

Een heel jaar door hetzelfde doen zou me niet lukken. Laat de opdrachten, de concerten, de festivals en mijn eigen invallen maar lekker door elkaar lopen. Het is veel te plezant om telkens met andere mensen samen te werken, met een eigen visie en een unieke muzikale achtergrond.

Ik zou liegen als ik zei dat het niet uitmaakt hoeveel mensen er naar me staan te luisteren. Als je met Gabriel Rios op Werchter staat, voel je de energie van duizenden mensen en je kan niet anders dan daar op reageren. Maar na een schoolvoorstelling honderd klein mannen uit hun dak zien gaan is minstens even bijzonder.

 

“Waar is het feest?” is de derde productie die Sam Vloemans maakt voor HetPaleis. De rode draad doorheen deze muziekvoorstelling voor kinderen vanaf vier jaar is de levensloop, van de geboorte tot de laatste adem.

[“Waar is het feest?” – HetPaleis, Antwerpen. Vanaf 24.09.2010]

Advertenties
Getagged , , , ,

In de schoenen van Evelyn Verschoore

KASK-docente en filmmaakster Evelyn Verschoore kan niet naar alle festivals waar haar film “Memee” wordt getoond. Maar voor Fantoche maakt ze graag een uitzondering.

3386936453

Het wereldje van de animatiefilm is heel erg ons-kent-ons, op de meest positieve manier. In het Kask vallen docenten, studenten en ex-studenten gewoon binnen, ze betrekken elkaar bij projecten en spelen interessante aanbiedingen door. Er hangt een erg gezellige sfeer. Het is een feel good omgeving, met weinig ellebogenwerk en botsende ego’s.

Een moeilijke branche? Projecten worden je natuurlijk niet op een dienblaadje aangeboden. Je moet uit je kot komen, laten zien hoe gemotiveerd je bent. Dan kan alles, van artistieke auteursfilms tot langspeelfilms en grote internationale projecten. Kijk maar naar Pieter Van Houte.

De inspiratie voor mijn film “Memee” vond ik bij mijn eigen oma. Ik bezocht haar in het rusthuis en het raakte me hoe ze daar leefde. In een kleine kamer, waar ze zelf niet eens koffie kan zetten, volgens een rigide tijdsschema en omringd door overbevraagd en dus gehaast personeel. Zoiets blijft me bij, en daar ga ik dan mee aan de slag.

Ik ben erg benieuwd naar de reacties van het publiek. Er zit een venijnig angeltje in de laatste scène van “Memee” en ik ben heel benieuwd hoe dat gaat overkomen. Zou er een “oooooh” uit de zaal komen? Het einde van de film heeft iets desillusionerends, maar zo is het leven. Je kan niet altijd iedereen vertrouwen.

Autobiografisch zou ik mijn werk niet echt noemen. Ik vertrek wel vanuit dingen die mij raken, vanuit echte situaties – zo gaat mijn volgende film naar alle waarschijnlijkheid over mijn drie jonge kindjes – maar die blaas ik enorm op, vergroot ze tot in het extreme uit.

Toen ik vijftien was had ik een lief dat aan het RITS studeerde. Ik profiteerde van de opendeurdagen om er samen met hem rond te lopen, en toen al stak de animatie-afdeling me de ogen uit.

Dat ik als tiener niet naar het kunstonderwijs mocht, was toen een kleine ramp. Nu bekijk ik dat anders: het zorgde ervoor dat ik me tijdens het weekend helemaal uitleefde op de tekenacademie. Ik kon er in alle vrijheid mijn eigen stijl ontwikkelen. Nu ik zelf les geef aan het KASK merk ik dat studenten uit het kunstonderwijs niet per se een voetje voor hebben. Het gaat om de goesting, de gedrevenheid, de passie!

Van mijn studenten wil ik vooral weten wie ze zijn. Wat houdt hen bezig? Wat hebben ze te vertellen? Wat maakt hen uniek? Ze moeten zich amuseren, openbloeien, veel tekenen, maar vooral hun eigen weg vinden. Pas dan vind ik het interessant.

Het is een tweejaarlijkse traditie om, eens alle eindwerken af zijn, met de hele klas naar het festival van Annecy te gaan. Een gezellige busrit, kamperen met zicht op het meer, en een gigantisch aanbod van animatiefilms. Op het randje van een indigestie, eigenlijk. Ik ben blij dat ik deze week naar Fantoche ga. Een stuk kleiner, maar wat je te zien krijgt, smaakt naar meer.

 

Evelyn Verschoore trekt vandaag naar het Filmfestival Fantoche in Zwitserland. “Memee” is verder nog geselecteerd voor:

  • het Filmfestival ANIM’EST 2010 in Boekarest (08.10- 17.10.2010)
  • het Filmfestival KROK in Oekraine
  • het Animatiefilmfestival van Hiroshima, Japan
  • het International Animation Festival of Brazil
  • ‘Rencontres Audiovisuelles’ in Lille (09.10 – 16.10.2010)
Getagged , , ,