Maandelijks archief: augustus 2010

In de schoenen van Nicolas Provost

“Stardust” van Nicolas Provost wordt op het filmfestival van Venetië vertoond in “Orizzonti”, een programma voor vernieuwend en grensoverschrijdend werk.

213000216

Dat “Stardust” te zien is op het festival van Venetië is een grote eer. Ik ga er met plezier naartoe om mijn werk voor te stellen, mensen te ontmoeten en en passant te laten vallen dat ik volgende maand mijn eerste langspeelfilm draai. Kan nooit kwaad.

Ik zal niet volop van de glamour kunnen genieten, de start van de opnames komt te dichtbij. Ik wil al jaren een langspeelfilm maken maar het is toch schrikken als het plots zover is. Vijf weken heb ik voor de opnames en op die tijd moet alles gebeuren. Doodeng. Maar ik ben er klaar voor. Ik doe het niet om op de kaart te staan, dat boeit me niet. Ik heb rustig gewacht tot de tijd rijp was.

Het wordt de eerste keer dat ik met andere mensen samenwerk. En dat ik acteurs gebruik. Het is ook de eerste keer dat ik op voorhand weet wat het eindresultaat moet worden.

Wat doet kunst anders dan je zin geven in het leven? Extase, vlinders in je buik. Ik heb het al een paar keer mogen meemaken, dat gevoel. Toen ik onlangs naar een documentaire over house aan het kijken was, werd ik teruggekatapulteerd naar de jaren ’80, toen de DJ van de Carrera in Gent voor het eerst een houseplaat draaide. Iedereen werd gek. Dan voel ik onmiddellijk: hier ga ik iets mee doen.

Mensen doen dromen, dat wil ik. Cinema heeft me zoveel doen dromen dat ik probeer om dat gevoel door te geven.

“Het is ne speciale”. Hoe vaak heb ik dat als kind niet mogen horen. Ik was op mijn twaalfde al bezig met creatieve projectjes – ik heb ooit dia’s gemaakt van een met roze toiletpapier behangen badkamer. Onbegrijpelijk dat mijn familie niet even enthousiast was als ik.

De voorbije jaren leek het alsof kunst niet meer mooi mocht zijn. Alsof esthetiek en kwaliteit elkaar uitsluiten. Daar ga ik recht tegen in. Ik heb schoonheid nodig, het is wat mij inspireert. Ik wil mensen niet alleen intellectueel, maar ook emotioneel raken.

Sculpteren met bewegende beelden, zo omschrijf ik mijn films. Het is film, maar ook beeldende kunst. Soms gebruik ik found footage, soms film ik zelf nieuwe beelden. Daarna pas ik alle puzzelstukjes langzaam in elkaar, spelend met de code van de filmtaal die we allemaal onbewust spreken.

Taal is voor mij geluid. Ik weet niet of het iets te maken heeft met mijn tweetalige opvoeding, maar hoe iets klinkt is soms belangrijker dan wat er gezegd wordt. En ik vind niets sterkers dan beelden die werken in volledige stilte. Sacraal.

Ik ben zelf mijn moeilijkste publiek. Als ik tevreden ben weet ik dat een werk naar buiten mag. Na tien jaar voel je wel aan of iets goed zit.

 

“Stardust” van Nicolas Provost wordt op 4 en 5 september 2010 vertoond op het filmfestival van Venetië, in het programma Orizzonti.

De opnames van zijn langspeelfilm starten op 4 oktober.

Advertenties
Getagged , , , ,