In de schoenen van Oscar van den Boogaard

Oscar van den Boogaard heeft een nieuw boek, “Meer dan een minnaar”, en werkt mee aan een Ensortentoonstelling. Hoe is het om nu in zijn schoenen te staan?

1510084248

Ik heb Europees Recht gestudeerd in Brussel en werkte op m’n vierentwintigste in een mooi advocatenkantoor op de Louizalaan. Ik wou laten zien dat ik het kon, een belangrijke baan hebben, maar onder de dossiers op mijn bureau lag mijn eerste manuscript, “Dentz”. Zodra het boek uitkwam, heb ik ontslag genomen.

Hoe meer afleiding om me heen, hoe beter ik me kan concentreren. Als het te stil is, dwalen mijn gedachten af. Daarom schrijf ik liever ergens buiten of onderweg dan thuis, waar je voor je het weet toch de afwas staat te doen.

Berlijn is een klooster dat midden in de wereld staat. Er is verrassend veel ruimte en groen. Ik kan er in alle anonimiteit werken, maar woon ondertussen wel in een metropool. Bovendien voel je overal het gewicht van de geschiedenis. Daar hou ik van. Sint-Martens-Latem is ook inspirerend omdat je de aanwezigheid voelt van de kunstenaars en bio-hippies die er in het verleden hebben gewoond.

Omdat ik te rusteloos ben om lang achter een bureau te zitten, ga ik vaak wandelen. Ik neem niks mee om te schrijven, ik heb een heel sterk geheugen. Moest mijn computer morgen crashen, ik zou al mijn boeken van A tot Z opnieuw kunnen dicteren. Elk woord zit in mijn hoofd. Net als dit gesprek, trouwens.

Mijn vader heeft ontelbare levens geleid, als officier en wereldreiziger, en zit boordevol verhalen. Ook mijn alcoholistische moeder vertelde veel, maar dan wel vaak hetzelfde. Met minieme variaties. Misschien ben ik verhaaltjes beginnen vertellen om er af en toe een woord tussen te kunnen krijgen.

Schrijvers zijn geen dode mannen uit een exotische, verre wereld: het lijkt evident, maar wat een geluk dat ik die boodschap op school heb meegekregen. Mijn leerkrachten lieten me zien dat literatuur leeft, dat er elke dag nieuwe boeken bijkomen, en dat zelf schrijver worden heel goed mogelijk was.

Ik leef graag, ik wil veel weten, veel vertellen en veel leren. Daarom werk ik zo graag mee aan “Op bezoek bij Ensor”, in het Museum aan Zee in Oostende. Het komende half jaar ga ik om de twee weken langs in zijn salon: de tentoonstelling is een buitenkans om de man echt te leren kennen.

Ik geloof niet in een hiërarchie. Iemand die leeft voor politiek is even boeiend als iemand die gepassioneerd is door mode of lifestyle. Dat het ene oppervlakkiger zou zijn dan het andere vind ik onzin. Het gaat erom hoe je kijkt, en hoe gulzig je bent naar ervaringen.

Het is belangrijk om je leven op te waarderen: koop liever één paar designerschoenen waar echt over is nagedacht en dat goed in elkaar zit, dan twintig prullen. Haal kunst in huis die je bij je nekvel grijpt in plaats van twintig slechte films te gaan bekijken.

Mijn lievelingsschoenen zijn zwarte enkellaarzen van Martin Margiela. Mensen vragen me vaak of ik de spijkertjes er zelf heb ingeklopt. Ik heb ze nu een jaar en nog altijd voel ik me feestelijk als ik ze aantrek.
[Oscar Van Den Boogaard pendelt tussen Berlijn en Sint-Martens Latem Op donderdag 25.02.2010 stelt hij zijn nieuwe roman “Meer dan een minnaar” voor in Passa Porta, Brussel. De tentoonstelling “Bij Ensor op bezoek” loopt van 13.02.10 tot 29.08.10 in Mu.ZEE, Oostende]

Advertenties
Getagged , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: