Maandelijks archief: februari 2010

In de schoenen van Oscar van den Boogaard

Oscar van den Boogaard heeft een nieuw boek, “Meer dan een minnaar”, en werkt mee aan een Ensortentoonstelling. Hoe is het om nu in zijn schoenen te staan?

1510084248

Ik heb Europees Recht gestudeerd in Brussel en werkte op m’n vierentwintigste in een mooi advocatenkantoor op de Louizalaan. Ik wou laten zien dat ik het kon, een belangrijke baan hebben, maar onder de dossiers op mijn bureau lag mijn eerste manuscript, “Dentz”. Zodra het boek uitkwam, heb ik ontslag genomen.

Hoe meer afleiding om me heen, hoe beter ik me kan concentreren. Als het te stil is, dwalen mijn gedachten af. Daarom schrijf ik liever ergens buiten of onderweg dan thuis, waar je voor je het weet toch de afwas staat te doen.

Berlijn is een klooster dat midden in de wereld staat. Er is verrassend veel ruimte en groen. Ik kan er in alle anonimiteit werken, maar woon ondertussen wel in een metropool. Bovendien voel je overal het gewicht van de geschiedenis. Daar hou ik van. Sint-Martens-Latem is ook inspirerend omdat je de aanwezigheid voelt van de kunstenaars en bio-hippies die er in het verleden hebben gewoond.

Omdat ik te rusteloos ben om lang achter een bureau te zitten, ga ik vaak wandelen. Ik neem niks mee om te schrijven, ik heb een heel sterk geheugen. Moest mijn computer morgen crashen, ik zou al mijn boeken van A tot Z opnieuw kunnen dicteren. Elk woord zit in mijn hoofd. Net als dit gesprek, trouwens.

Mijn vader heeft ontelbare levens geleid, als officier en wereldreiziger, en zit boordevol verhalen. Ook mijn alcoholistische moeder vertelde veel, maar dan wel vaak hetzelfde. Met minieme variaties. Misschien ben ik verhaaltjes beginnen vertellen om er af en toe een woord tussen te kunnen krijgen.

Schrijvers zijn geen dode mannen uit een exotische, verre wereld: het lijkt evident, maar wat een geluk dat ik die boodschap op school heb meegekregen. Mijn leerkrachten lieten me zien dat literatuur leeft, dat er elke dag nieuwe boeken bijkomen, en dat zelf schrijver worden heel goed mogelijk was.

Ik leef graag, ik wil veel weten, veel vertellen en veel leren. Daarom werk ik zo graag mee aan “Op bezoek bij Ensor”, in het Museum aan Zee in Oostende. Het komende half jaar ga ik om de twee weken langs in zijn salon: de tentoonstelling is een buitenkans om de man echt te leren kennen.

Ik geloof niet in een hiërarchie. Iemand die leeft voor politiek is even boeiend als iemand die gepassioneerd is door mode of lifestyle. Dat het ene oppervlakkiger zou zijn dan het andere vind ik onzin. Het gaat erom hoe je kijkt, en hoe gulzig je bent naar ervaringen.

Het is belangrijk om je leven op te waarderen: koop liever één paar designerschoenen waar echt over is nagedacht en dat goed in elkaar zit, dan twintig prullen. Haal kunst in huis die je bij je nekvel grijpt in plaats van twintig slechte films te gaan bekijken.

Mijn lievelingsschoenen zijn zwarte enkellaarzen van Martin Margiela. Mensen vragen me vaak of ik de spijkertjes er zelf heb ingeklopt. Ik heb ze nu een jaar en nog altijd voel ik me feestelijk als ik ze aantrek.
[Oscar Van Den Boogaard pendelt tussen Berlijn en Sint-Martens Latem Op donderdag 25.02.2010 stelt hij zijn nieuwe roman “Meer dan een minnaar” voor in Passa Porta, Brussel. De tentoonstelling “Bij Ensor op bezoek” loopt van 13.02.10 tot 29.08.10 in Mu.ZEE, Oostende]

Advertenties
Getagged , , ,

In de schoenen van Pieter Van Houte

Animator Pieter Van Houte werkte samen met regisseur Terry Gilliam aan “The Imaginarium of Dr Parnassus”. Hoe is het om nu in zijn schoenen te staan?

1556665367

“Dit is Terry”. Het duurde even voor ik besefte dat dé Terry Gilliam voor mijn neus zat. Ik kreeg een rondleiding langs enkele Londense animatiestudio’s en belandde toevalig ook in de zijne, de Peerless Camera Company. Toen ik de eerste ontwerpen voor “The Imaginarium of Doctor Parnassus” zag, heb ik ter plaatse gesolliciteerd.

Om mijn ouders een plezier te doen, heb ik een blauwe maandag architectuur gestudeerd. We kregen de opdracht om een landschap te creëren, met een pad doorheen. Op mijn ontwerp stond een gigantische kikker. Zonder dat hij iets wist over mijn achtergrond vroeg mijn prof: “Weet je dat je in Gent ook animatie kan studeren?”. Ik stond aan de grond genageld. Het jaar erop zat ik aan het KASK.

Ik hoorde het als kind zo vaak: “Maar wat een mooie tekening!”. Of ik kreeg tekenboeken die zo en niet anders moesten worden ingekleurd. Die drang om “mooi” en “juist” te tekenen hebben ze er op de academie moeten uitkloppen. Pas na twee jaar begon ik volop te genieten van het experimentele.

Ik ging naar Australië om zo ver mogelijk van België te zijn. Ik was al een paar jaar aan het werk in Gent en de sleur sloeg toe. Mijn plan was om zes weken rond te reizen, uiteindelijk bleef ik er drie maanden, tot mijn visum verliep. Ik wou zo snel mogelijk terug. Plannen om er aan de slag te gaan in een studio vielen in het water, maar niet veel later mocht ik naar Montréal voor “Les Triplettes de Belleville”.

Er is niets dat een groep goede tekenaars niet tot leven kan wekken. Daarom haalt 2D het voor mij nog altijd van 3D, los van de nostalgiefactor. Het is geloofwaardiger, echter, je voelt de mens die achter elke potloodlijn zit. Films als Pinokkio of Sneeuwwitje grijpen mij ook als volwassene nog altijd bij mijn nekvel.

In het pikdonker werken mag dan nodig zijn om je kleuren net goed te krijgen, het is funest voor je gezondheid. Toen ik eens een hele winter in Schotland werkte, heb ik maandenlang geen daglicht gezien. Geloof me, zo’n vitaminetekort vreet aan je.

We zijn geen bende Quasimodo’s, maar “animatorrug” is een gekende kwaal. Voor intensieve kinesitherapie voel ik me nog veel te jong. Gelukkig raadde een Londense collega me MBTs aan, schoenen met een bolle zool. Na een half jaar voelde mijn lijf weer als nieuw.

De eerste keer dat iemand een microfoon onder mijn neus stak, kon ik geen woord uitbrengen. Ik ben nog altijd zenuwachtig als ik een groep mensen moet toespreken, maar ik verplicht mezelf het toch te doen. Ik heb veel geleerd van mensen die niet te beroerd waren om tijd vrij te maken en mij iets uit te leggen. Het zou toch mooi zijn als ik nu op mijn beurt door te spreken op het Animafestival iemand anders kan vooruit helpen?

Pieter Van Houte verzorgde de visuele effecten voor “The Imaginarium of Dr Parnassus”. Tijdens het Anima filmfestival vertelt hij alles over zijn wonderlijke ervaring: zijn lezing heeft plaats op zaterdag 20.02.2010.

[“The Imaginarium of Dr Parnassus“. Regie: Terry Gilliam. Met: Heath Ledger, Jude Law, Johnny Depp. Bij ons in de zalen vanaf 10.02.2010]

 

Getagged , , , , ,