Maandelijks archief: januari 2010

In de schoenen van Isabelle Lenfant

Isabelle Lenfant won dit jaar de dertiende Modoprijs van Modo Bruxellae. Hoe is het om nu in de schoenen van de juweelontwerpster te staan?

3621482659

De Modoprijs krijgen is een enorme steun. Het is niet alleen een financiële meevaller, maar ook een duwtje in de rug. Alsof de modewereld en zijn journalisten zeggen: doe zo verder. Ik heb vijf jaar aan de academie van La Cambre gestudeerd, dus ik schat hun zegen absoluut naar waarde.

Juwelen zijn tijdlozer. Mode raast maar door. Ik neem graag mijn tijd om te tekenen, om uit te drukken wat ik echt wil zeggen.

Het puur creatieve is een miniem deeltje van mijn werk. Papierwerk, overleggen met aankopers, rekeningen afhandelen, pers doen… dat slorpt enorm veel tijd op. Gelukkig werkt mijn verbeelding wel vierentwintig uur per dag.

Mijn auto is mijn cocon. Als ik nood heb aan rust in mijn hoofd kruip ik achter het stuur en rij urenlang rond. De gsm gaat onverbiddelijk uit, het enige geluid dat ik wil horen is muziek. Vooral Franse, zoals Arno of Barbara. Maar af en toe staat mijn humeur ook op Joy Division.

Alles heeft zijn moment. Soms duurt het drie jaar voor een idee tot iets concreets leidt, soms een paar weken. Maar het moment waarop een schets in een schriftje zich materialiseert tot een echt juweel, is altijd het juiste. Dat geldt ook voor deze Modoprijs – al had ik dat waarschijnlijk ook gezegd als ik hem vorig jaar had gekregen.

Ik ben gek op deze bottes van Margiela. Ik ben altijd van top tot teen in het zwart, dus ze passen bij mijn kleren. En dan die heerlijke hakken: hoog, maar heel stevig. Ik wil niet voorzichtig moeten trippelen als een poppetje, maar hard kunnen rennen.

Ik heb klanten die nooit juwelen dragen. Dat komt omdat ik geen klassieke vormen maak, maar juwelen met een verhaal. Een zilveren armband in de vorm van een pleister, een witgouden ring die in de knoop ligt, een aspirine als hangertje. Mijn juwelen zijn antwoorden op vragen die ik aan mezelf stel.

In mijn hoofd heb ik al een enorme weg afgelegd. Al zie je dat niet aan mijn juwelen: die zijn al jaren heel herkenbaar.

Ambacht is essentieel. Daarom werk ik enkel met kleine ateliers in België en Frankrijk. Ik zou veel geld kunnen verdienen door in zee te gaan met grote modemerken, maar ik weiger toe te geven aan hun manier van werken: massaproductie in fabrieken aan de andere kant van de wereld. Zo ben ik niet.

Woorden geven mij inspiratie, meer dan beelden. Songteksten, gedichten, romans. “Se vouloir libre, c’est aussi vouloir les autres libres” zegt Simone De Beauvoir. Zo’n uitspraak roept oneindig veel beelden bij mij op.

[Isabelle Lenfant woont en werkt in Brussel. Haar collectie “I.L. by Isabelle Lenfant” is te bewonderen op haar site ]

Advertenties
Getagged , , , ,